
«مسئولیتی که بر عهدهی همه هست، بر عهدهی هیچکس نیست»
نمیدانم نقل قول بالا را تا چه حد درست نوشتهام. در واقع آنچه از درک آن بخاطر داشتم را نوشتم. نقل قولی که در یکی از مجموعههای رمان آنی شرلی خواندهام. کتابی از نویسندهی محبوب نوجوانیهایم، لوسی ماد مونتگمری.
جزییات ماجرایی که این جمله را به من داد را چندان بخاطر ندارم. سالها از روزهای خواندنش گذشته. در کل میتوانم بگویم وصف شخصی در یک شهر یا روستا بود که به کمک احتیاج داشت و مردم شهر میبایست به او یاری میرساندند. بر این امر که باید یاری برسانند هم واقف بودند. یعنی کسی نمیگفت به من چه!
آنچه در میان بود بدتر از «به من چه» بود. در واقع هر یک از مردم انتظار داشتند دیگری به داد آن شخص برسد.
از وقتی که این جمله را خواندهام شاخکهایم کمی، فقط کمی! برای مثلاهایش تیز شده و حتی برایش داستان میسازد.
مثلا روزی که استاد در حق دانشجوهایش بیانصافی میکند و همکلاسی به امید اینکه همکلاسی اعتراض کند، سکوت میکند و در نهایت صدای کلاس درنمیآید و ظلم به ثمر مینشیند!
مثلا روزی که فروشنده بیتوجه به قیمت روی جنس، رقم دیگری را گفت و مشتریها به این امید که خانم جلویی یا آقای پشت سری قیمت اصلی را گوشزد کند، سکوت کردند و کارتهای بانکی یک به یک کشیده شدند.
مثلا روزی که بچهگربهی یتیم محل از سرما میلرزد اما همسایهها به امید همسایهها چشمها و پنجرهها را رو به بچهگربه میبندند.
مثلا روزی که شیر آب حیاط درست بسته نشده و آب به فنا میرود. اما اعضای خانواده با وجود فشار بیکران عذاب وجدان، به واکنش اعضای خانواده دل بستهاند و خود را بخاطرش به زحمت نمیاندازند.
مثلا روزی که... .