دوباره

امروز نوبت او بود که پیش پدر بماند، خواهرش کلیدها را روی در گذاشته و رفته بود. قابلمه‌ی غذا را روی گاز گذاشت. روسری را از سرش کشید. کش موهایش را باز کرد. همزمان که دستش را میان موهایش تاب می‌داد به سمت اتاق پدر رفت. در باز بود. پرده‌ها کشیده بود. نورهای رنگی برنامه‌ی تلویزیونی روی تخت‌خواب خالی پدر در حرکت بودند.

پدر کنار پنجره ایستاده بود و از گوشه‌‌ی پرده که نور بیرون افتاده بود به چیزی نگاه می‌کرد. دختر وارد اتاق شد و چراغ را روشن کرد. پدر با روشن شدن اتاق غافلگیر شد و به سمت او چرخید؛ دختر را که دید، یک دستش را با سرعت پشت سرش پنهان کرد.

با اخم پرسید:

- تو کی هستی؟

دختر با بی‌حوصلگی تلویزیون را خاموش کرد و گفت:

- می‌خوام غذا بخورم بابا! گرسنه‌ای برای تو هم گرم کنم؟

پدر با بدبینی نگاهش کرد.

دختر با کنجکاوی سری کج کرد و پرسید:

- چی قایم کردی؟

تردید به آنی رنگ باخت و ذوقی کودکانه چشمانش را پر کرد.

- قول می‌دی به ننه‌م چیزی نگی؟ اگه بفهمه منو از خونه بیرون می‌کنه!

دختر تلخندی زد و باشه‌ای گفت.

حوصله نداشت برای پدر پیر و بیمارش توضیح بدهد که ننه‌جان چندین سال است که فوت شده.

مشتش را به آرامی جلو آورد، دست دیگرش را بالا آورد و با احتیاط و تن صدای آرامی اشاره زد:

- بیا اینجا.

دختر جلو رفت و کنار او ایستاد، کمر خمیده‌ی پدر باعث شده بود این‌بار دختر بلندقامت باشد.

پدر ابرویی بالا داد و با ذوقی که سعی می‌کرد کنترلش کند مشتش را جلو آورد و رو به او باز کرد.

نگاه دختر لرزید، عکس سه‌درچهار مادرش که شاید در هجده یا نوزده سالگی‌اش گرفته شده بود در مشت لرزان و کم‌جان پدرش بود.

- اسمش ثریاست. خوشگله، نه؟

دختر اشک گوشه‌ی چشمش را قبل از اینکه پایین بیفتد پاک کرد و با لبخند محوی گفت:

- خیلی!

عکس را به نرمی میان دو دستش گرفت و با شیفتگی گفت:

- خیلی بهش اصرار کردم عکسش رو بده، زیر بار نمی‌رفت که.

پدر عکس را برگرداند و نوشته‌ی رویش را از حفظ خواند:

- مپرس از دل که دل شد طالب دل.

دوباره به دخترش نگاه کرد:

- اونم منو دوست داره. شعر رو برای من نوشته‌!

به من‌های پرغرور پدرش لبخند زد، دستش را روی شانه‌ی نحیف او گذاشت و با صدای گرفته‌ای گفت:

- کی بهتر از تو؟

پدر ذوق کرد. عکس را برگرداند و دوباره به تصویر زن جوان خیره شد. عکس را بالا آورد، به نرمی بوسید و روی چشمش گذاشت.

لب‌های دختر لرزید، طاقت نیاورد. به سمت در اتاق رفت. قبل از اینکه بیرون برود چشمش به تابلوی عکس مادرش افتاد که با لبخند مهربانی نگاهش می‌کرد. روبان سیاهِ گوشه‌ی عکس، مثل پیچکی دور قلبش پیچید و

با تمام توان قلب دختر را فشرد.