بوی شب

نیمه‌های شب است که بیدار می‌شوم. به عادت تمام نیمه‌شب‌های این چند ماه. روی تخت می‌نشینم. نگاهم به گهواره‌ات می‌افتد. نه صدای گریه‌‌ی تو بلند شده و نه سینه‌های من سنگین شده‌اند. اما بازوهایم در تمنای جسم گرم و سبکت به زق زق افتاده‌اند. چون شبحی خودم را به گهواره‌ات می‌رسانم. لحاف کوچکت را کنار می‌زنم و پیراهن خالی‌ات را با احتیاط در آغوش می‌گیرم. بویت هنوز زنده است.

✍🏻زهرا احمدی