وقتی کودک بودم در کتابی با مضمون دینی، به سوالی برخوردم. یک خداناباور از خداباور پرسید« آیا خدای تو میتواند دنیا را در تخممرغی جای دهد به گونهای که نه تخممرغ بزرگ شود و نه دنیا کوچک؟»
خداباور پاسخی برای این سوال نداشت. پس ناباور به او گفت«یکسال وقت داری که پاسخ این سوال را بیابی»
او مدتها با این سوال درگیر بود تا اینکه پیش مقتدای خود رفت. مقتدا به او گفت« خداوند همین الان دنیا در چشم تو جای داده. نه چشم تو بزرگ شده و نه دنیا کوچک» او هم شتابان با پاسخی که زیر بغل زده بود به نزد ناباور برگشت و در آن روایت او را شکست داد.
اما آن پاسخ حتا مرا قانع نکرد. ناهمجنسیاش در ذهن من جا نمیافتاد. جنس سوال ناباور ازماده و فیزیک بود و جنس پاسخِ باورمند، غیرمادی و متافیزیک.
در واقع از او خواسته بود تا بر تنِ سوالش، لباسی از جنسِ روایت او بپوشاند.
من اما بالاخره پاسخ آن را در جهان داستان یافتم.
همراه با هر داستانی که میخواندم، یک زندگی کامل را زیست میکردم. با هر شخصیت داستانی در یک قصه، یک عمر را زیستم. به قول روزحلزون، دیدم: «هر تکه از زندگی من قبلا در یک قصه اتفاق افتاده است»
من آن دختر ته معدن در داستان ژرمینال امیل زولا بودم که زیر آوار به وصال رسید. تلفیق مرگ و وصال را در ته آن معدن تجربه کردم. در رمان «زمین» گوشهی زمین کشاورزی، به من که دخترکی شانزده بودم، تجاوز شد. یادم هست وقتی آن صحنه ی تجاوز را میخواندم، بر خودم پیچیده بودم و تمام تنم غرق نفرت و خشم بود.
در داستان دو شهر، شوالیهی عاشقی بودم که سرم را انقلابیون از تن جدا کردند. من مردان زیادی را زیستم بی آنکه مرد زاده شده باشم. به خاطر تکهای نان دزیده، سالها از دست ماموری سمج گریختم و هنوز هم اضطراب ژاور با من است. مادر نبودم اما فرزندی در بغل از روی یخهای تیز مرز پریدم و فرزندم را نجات دادم.
با داستان، دنیای درون من به اندازهای وسعت یافت که من شدم هزار ویک زندگی در فرصت یک. پاسخ سوال را یافتم. پاسخ جهان داستان بود. هزاران روایت در تخممرغِ درون من بود.
ارسطو میگوید: «ضعف در داستانگویی موجب سقوط و انحطاط جامعه میشود.»
ضعف در داستانگویی باعث میشود تخممرغ همان اندازه بماند.
«زهرا عبدی»