پنجشنبه دو هفته پیش به یکی پیام دادم که آیا میکسوم قلبی خوب میشه؟
اونم چون میدونست با یکی تو وبلاگ دوست شدم که سرطان قلبی داره، هرچند که متعقد بود من آدم سادهای هستم که این حرفها رو باور میکنم، بهم گفت رفته و حتی تو مقالات هم دنبالش گشته. حتی اگه عمل نشه هم تا ده سال دیگه عمر میکنه.
با این حال شنبه هفته پیش، بین تایم کلاس رفتم کنار صندلی استادمون که متخصص خون و انکولوژی بود، ایستادم و بهش گفتم یک دوستی دارم یک توده میکسوم قلبی داره و از نوع بدخیمه.
بهم گفت همه میکسومها بدخیمن. باید جراحی بشه.
گفتم توانایی جراحی نداره، و الان شیمی درمانی میشه.
تعجب کرد و گفت تو همین مرکز ماست؟ میکسوم اصلا شیمی درمانی نمیخواد، درمانش فقط جراحیه شاید سارکوم قلبی داره.
گفتم نمیدونم، خانوادش خیلی بهش درمورد بیماریش نمیگن. اگه عمل نشه میمیره؟
سرش رو به چپ و راست تکون داد که آره.
میخواستم بهش بگم ولی این آدم برای مرگ حیفه، واقعا هم حیف بود.
من همیشه وقتی میخوام کتاب بخونم، اول پایان داستان رو میخونم؛ اگه پایانش خوب بود بعد شروع به خواندش میکنم. این رو بهت گفته بودم و چقدر بد که پایان داستان تو رو نمیدونستم و الان نمیدونم از دوستی باهات پشیمون باشم که انقدر زود از پیشم رفتی یا نه. ولی این رو مطمئنم که دیگه با هیچ بیماری طرح دوستی نمیریزم.
دوست داشتم بهت بگم که من رو یاد پائولا در مامان و معنی زندگی میاندازی. پائولا هم سرطان داشت و رسالتش رو در سرطان میدید. به نظرم تو به خوبی رسالتت رو انجام دادی. به همه ما که الان حسرت میخوریم که خیلی زود دیر میشه و آدمی که تا دیروز آنقدر محبت ازش دریافت میکردیم از پیشمون میره. یاد دادی مرگ حقه و پیر و جوان نمیشناسه و باید خیلی زود براش آماده باشیم. هرچند که من هنوز از مرگ میترسم.
این چند وقت خیلی احساس مرگ در اطرافیانم رو داشتم. گاهی فکر میکردم چون هموگلوبین پایین در برگه آزمایش پدرم رو دیدم، باز توهم زدم که پدرم قراره از دنیا بره. یه وقتی فکر میکردم شاید نتیجه کورس خونه که استاد هی از مرگ بیماران سرطانیش که از دنیا میرفتن میگفت. خواهرم میگفت سندرم دانشجوی پزشکیه. ولی خبر مرگ آنولین بود که غافل گیرم کرد. ??
آنولین نیستی که من دیگه منتظر کامنتهات زیر پستهام باشم که دست و دلبازانه برام مینوشتی.




آنولین واقعا دیدن مرگت برام راحت نیست ??
آنولین نیستی که دیگه به خاطرت برم سراغ ایمیلیم. نیستی تا از ترسهام و افکارم برات حرف بزنم. آنولین دیگه نیستی تا کامنتهای بلندت رو دریافت کنم.
منی که همیشه در مقابل مرگ اطرافیانم منطقی نگاه میکردم، الان احساس گناه دارم. احساس گناه از اینکه آنولین نیست و من دارم زندگی میکنم.
آنولین من حتی تلفظ درست میکسوم قلبی رو بلد نبودم و الان تا ابد ازش متنفرم.
آنولین حتی از پزشکی هم متنفر شدم که نمیتونه امید آدمها رو حفظ کنه.
وقتی خداوند خواست آدم و فرزندانش را خلق کند، فرشتگان گفتند: " خـدایا! زمـين گنجایش این همه آدم را ندارد. " فرمود: " من ، مرگ را می آفرینم."
فرشتگان پرسیدند: " اگر مرگ آفریـده شـود، زنـدگی بـرای انسـان ناخوشایند نمی شـود؟ "
فـرمـود: " مـن، أميـد را می آفرینم."
آن سوی مرگ
من دیگه دلم نمیخواد بیام ویرگول، ویرگول من رو یاد آنولین میندازه
پ.ن: ببخشید که منتشرش کردم ولی دلم نمیخواست هیچ وقت آنولین رو فراموش کنم و فکر کردم نوشتن در اینجا و انتشارش باعث میشه همیشه یادم بمونه که روزی یک دوستی داشتم که مرگش ناشی از بیماریش بود و چقدر من رو ناامید کرد.