دو هفته گذشته اتفاقات و درسهای خیلی زیادی برای من داشت.
از تجربهی شیرین اولین برخورد با ابزارهای پزشکی، تا خاطراتی که در درون حودم احساس کردم که از منی به من دیگر تبدیل شدم.
چند روز پیش همزمان که سوار آسانسور میشدم که به کتابخونه بیمارستان برم، بنر خدمات رایگان بیماران سرطانی خوشحالم کرد که هنوز هستند کسانی که محبت میکنند. عکس خیرینی که بیمارستان رو ساختن یا تجهیز کردن هم نشون میده که هنوز هستند کسانی که دغدغههای زیبایی دارند.
اولین تجربهی دست گرفتن ابزار جراحی هم واقعا شیرین بود.


یا این حال خاطرات تلخ میتونن از خاطرات شیرین خیلی مهمتر باشند چون ما رو بزرگ میکنند.
چند روز پیش توی کانال مدرسه پزشکی دکتر قربانی، یک وبلاگ خیلی زیبا دیدم با عنوان ده فرمان یادگیری فلسون در پزشکی. فرمانهای فلسون در کنار اتفاقات دو هفته گذشته برای من خیلی آموزنده بودند.
فلسون در هفتمین فرمان یادگیریش انگار مستقیم با من حرف میزد:
تشویق و پاداش برای یادگیری مهم است. نشان بده که چه بلد هستی. کمی فخر فروشی کن. سر کلاس [جرئت داشته باش و] صحبت بکن. به همسر عزیز دلت بگو. به همکارت بگو. نیازی نیست به دوستانت بگویی؛ زیرا تو دوستی نخواهی داشت [از بس که مشغول یادگیری هستی و وقت خالی برای دوستی نداری]

در دو هفته گذشته خیلی چیزها آموختم. یادگرفتم مردم همیشه حرفی برای گفتن دارند و من هرچقدر درمقابلشون سکوت کنم یا تلاش کنم برخلاف خواستهام عمل کنم، باز هم متهم میشوم، پس بذار هرچی میخوان بگن.
یاد گرفتم هیچ وقت دردودل نکنم، به قول دوستی "جای دردودل در دل بهتر از روی زبان باشد." عملا با دردودل کردن نقطه ضعف به دیگران نشون میدیم.
یادگرفتم با آدمها در فضای مجازی نه تنها صمیمی که دوست هم نشم، دوستی با آدمهایی که دنیا و افکار و ارزشهای متفاوتی با ما دارند ما رو از مسیرمون منحرف میکنه، آدمها تو فضای مجازی در ابتدا خودشون رو خیلی با کمالات نشون میدن، اما به قول کسی هرچی بیشتر میگذره، به جای ابعاد خوب، ابعاد بدشون رو برامون رو میکنند. فضای مجازی خیلی من رو نسبت به مردم کشورم بدبین کرد.
یادگیری گرفتم به نصیحت همیشگی خواهرم گوش کنم و با هرکسی هم صحبت نشم و تلاش نکنم تفکر آدمها رو تغییر بدم. خواهرم همیشه داستانی برای من تعریف میکرد که
"به کسی میگن رمز عمر طولانیت چیه؟
اون هم میگه این که هرکس با من مخالف بود میگم بله شما درست میگید.
بهش میگن اینکه نمیشه، اون هم میگه بله شما درست میگید."
یادگرفتم به حرف پدرم مبنی بر دور شدن از فضای مجازی رو گوش کنم. دنیای مجازی خیلی بیرحمتر از دنیای واقعی است. دنیای مجازی واقعا دنیای زیبایی نیست و من با همین برخوردهای کوچکی که توی فضای مجازی با آدمها داشتم، دیدگاهم خیلی نسبت به مردم کشورم بد شد، اما با خودم فکر میکنم اون خیرهایی هم که عکسشون رو دیدی از همین مردم بودن.
و یاد گرفتم برای قضاوت نشدن خودسانسوری نکنم، چون من در هر صورت مورد برچسب خوردن قرار میگیرم. در هر صورت حتی اگه جواب سوالات شخصی رو هم ندم با جملات فکر کردی کی هستی؟ چرا مغروری و ... مواجه میشم، پس سعی میکنم به حرف مشاوری که میگفت به خاطر این برخوردها دچار وادادگی نشم گوش کنم و کمتر به این که درموردم چی فکر میکنند، فکر کنم.
و خیلی درسهای دیگهای که فکر میکنم اینجا جایش نباشد.
دو هفتهای بود که میخواستم حسابم رو پاک کنم، اما تصمیم گرفتم همچنان نگهش دارم تا اگه خاطره ای رو دوست داشتم منتشر کنم. شاید من هم یک روز مثل دکتر قربانی وبلاگ شخصی ساختم و در اون نوشتم. با این حال تصمیم دارم دیگه مثل گذشته براش وقت نگذارم و با آدمها در فضای مجازی طرح دوستی نریزم.
در کنار همه این تجربههایی که خیلی از ابعاد دنیای واقعی آدمها رو بهم نشون داد، دوستان خوبی هم در فضای مجازی پیدا کردم که هیچ وقت فراموششون نمیکنم. ستارهی عزیزی که نمیتونم محبتهاش رو جبران کنم، فائزه خانم که اگه جاشون بودم خودم رو بلاک میکردم 😅، سحر و نگین و دختر مهتاب عزیز که خیلی دوستشون دارم.
برای پایان هم دوست دارم یک فرمان دیگه از فلسون رو بگذارم که باز انگار مستقیما به من میگفت:
اگر اهدافت را بشناسی، بهتر یاد میگيري. همان طور که تلمود میگوید: اگر ندانید به کجا میروید، همه راهها را میتوان رفت. اما اگر بدانید، خیلی سریعتر به آن خواهید رسید.