کتاب سهشنبهها با موری را یکی از همکلاسی هایم پیشنهاد کرده بود بخوانم. همکلاسی که امسال از رشته پزشکی انصراف داد و الان در رشته مهندسی درس میخواند.
دیروز قبل امتحان تصمیم گرفتم بالاخره کتابی از کتابخانه امانت بگیرم تا کمی کتاب بخوانم. کتاب سهشنبهها با موری.
با زنی مو مشکی به نام ژانین آشنا شدم. او همه جوره عاشقم بود، علی رغم برنامه های کاری شلوغ و غیبت های طولانی من، من و ژانین پس از گذشت هفت سال دوستی عاشقانه با هم دیگر ازدواج کردیم. من یک هفته پس از ازدواج به سر کارم برگشتم. به ژانین و به خودم گفتم که بالاخره روزی میرسد که ما هم بچه دار بشویم، چیزی که آرزوی ژانین بود اما آن روز هرگز از راه نرسید.
در واقع برخلاف گفته خود، زیر بار موفقیتهای کاری خویش مدفون شدم ... موفقیت، پشت موفقیت. اعتقاد داشتم با موفقیتهای کاری فراوان قادر خواهم بود اوضاع را تحت اختیار خود بگیرم و در شادی حاصل از هر موفقیت تازه تا ابد مبحوس شوم. تصمیم داشتم پیش از اینکه بیمار شوم یا بمیرم و یا مانند داییام تصور کنم که تقدیرم این بوده، به این مرز برسم.
با خواندن این پاراگراف یاد "نامهای به مریم" افتادم.
چند روز پیش در مکالمهی دوتا از همکلاسیهایم شنیدم که گویا یکی از آنها با دکتر مهرپرور ملاقات داشته، دکتری که یک آرزو بیشتر نداره، آن هم دادن همه موفقیتهاش در ازای یک لحظه نشستن در کنار همسر مرحومش است.

یک بار خواستگاری که داشتم از من درباره اولویتهای زندگیم پرسید. وقتی به پدرم گفتم، گفت بگو "من میخوام زندگی کنم، زندگی یک مجموعه است که درونش درس خواندن داره، سرکار رفتن داره، خانواده داره. زندگی شامل همه اینها میشه نه فقط یکیش."
ایکاش برای رسیدن به موقعیت یا هدفی، چیز دیگری را فدا نکنیم.
