یادمه یک استادی داشتیم که میگفت یک وقتهایی بیمار تو حالت کماست، ولی وقتی براش دستگاه یا لوله میگذراند، درمان رو پس میزنه. بیمار هشیار نیست ولی نمیخواد دیگه زنده بمونه و بدنش شروع میکنه به واکنش نشون دادن.
یه وقتهایی هم داستان برعکس میشه، بیمار باید از دنیا بره ولی میدونه یه کار نکرده داره و در مقابل مرگ مقاومت میکنه.
تو فیلم "تنهایی"، دقیقا همین اتفاق برای بیماری که امیدی به زندگیش نبود افتاده بود. پدر خانواده آنقدر در مقابل مرگ مقاومت کرد، تا مادر حقیقت رو به بچههاش گفت و بعد از دنیا رفت.
جالبه همین اتفاق برای پدربزرگ من هم افتاد.
پدربزرگ من علاقه خیلی زیادی به برادرم داشت، آنقدری که جز سوالات تکراری همیشگیش غیر از "امروز چند شنبه است؟" این بود که بردارم کی میاد. حتی اون اواخر که آلزایمرش خیلی عود کرده بود و حتی دیگه مادرم رو هم به خاطر نداشت، برادرم رو فراموش نکرده بود.
پدربزرگم حالش خیلی بد بود، تمام بدنش ورم کرده بود، لوله گاواژ توی دهانش بود، نزدیک یک ماه تو ICU بود و این اواخر هشیاری درستی هم نداشت، آنقدر حالش بد بود که یادمه به خواهرم میگفتم، دوست ندارم از دنیا بره ولی داره تو این دنیا عذاب میکشه، نمیدونم بگم خدایا بذار همین جوری حتی زنده بمونه، یا با مرگ راحتش کن.
با این حال آنقدر زنده موند تا برادرم اومد و بعد از ملاقات برادرم از دنیا رفت.

این فقط برای انسانهای زنده نیست. یادمه اولین باری که وارد اتاق تشریح جسد شدیم، استادمون تاکید میکرد که حتما به محض ورود به این اتاق فاتحه بخونیم و به هیچ وجه با اجساد شوخی نکنیم یا کاری نکنیم که به مرده بیاحترامی بشه. میگفت فکر نکنید اینها مردن و هیچ قدرتی ندارن، بلکه خوب بلدن حقشون رو بگیرن.
و بعد داستانی از خودشون تعریف کردن که قرار بود جسدی در دانشگاه تشریح بشه ولی نمیشد. میگفت: "من شب خواب دیدم که همین فرد با لیف توی دستش به خواب من اومد. صبح فرداش که برای مسئول اونجا تعریف کردم حرف من رو باور نکرد و گفت که خواب الکی دیدی. تا اینکه این خواب سه دفعه برای من تکرار شد. و بعد روحانی نهاد رو در جریان گذاشتن و اتفاقاتی افتاد تا تونستن اون رو تشریح کنند."
وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ كِتَابًا مُؤَجَّلًا ۗ وَمَنْ يُرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَنْ يُرِدْ ثَوَابَ الْآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْهَا ۚ وَسَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ
و هیچ کس جز به فرمان خدا نخواهد مُرد، که اجل هر کس (در لوح قضای الهی) به وقت معین ثبت است، و هر که برای متاع دنیا کوشش کند از دنیا بهرهمندش کنیم، و هر که ثواب آخرت خواهد از نعمت آخرت برخوردارش گردانیم، و البته سپاسگزاران را جزای نیک دهیم.
آلعمران، ۱۴۵
