ویرگول
ورودثبت نام
Z_SHOJAEI97
Z_SHOJAEI97داستان‌ها و مقالات مرا می‌توانید در سایتم بخوانید: zahrashojaei.com
Z_SHOJAEI97
Z_SHOJAEI97
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

تحسین ها، با شما چه می کنند؟


تشویق و تحسین، محرّکِ نوابغ و پایانِ کارِ متوسط هاست.

شاید شما هم مثل من بدون فوت وقت خودتان را با این جمله متر کرده باشید که تاکنون تشویق ها با من چه کرده و برخورد من در مقابل آنها چگونه بوده است؟ و احتمال این که یک نفس عمیق کشیده، آن را با لب هایی غنچه کرده از دهان خارج کرده و سرتان را به نشانه ی داشتن نبوغ بالا بگیرید، می تواند به اندازه ی احتمال جمع شدن صورت و تکان دادن سرتان باشد. و جالب تر این که هر دو می تواند اتفاق بیفتد. ممکن است در یک زمینه، از احسنت ها و آفرین ها، پله های ترقی ساخته، اما در موضوعی دیگر به لذت بردن از آنها بسنده کرده باشید. پس مطلق نیست، نسبی است.

به نظرم هدف چارلز کالب کولتون نویسنده ی این جمله قصار، بیش تر از اینکه تعیین یک معیار برای تشخیص نابغه یا متوسط بودن بوده باشد، ارائه ی هوشمندانه ی فرمولی بوده که عمل به آن ما را به سمت نبوغ سوق دهد. این که "اگر تو یک نابغه باشی، تشویق ها تو را از حرکت باز نمی دارند"، دُرُست است، اما جذاب تر می شود اگر بگوییم "چنانچه تحسین و دست و هورا نیروی محرکه ات باشد و تو را بیش از پیش به سمت جلو هل بدهد، بی تردید تو یک نابغه خواهی شد"، این طور نیست؟

این یعنی نبوغ مثل چشم و گوش، همزمان با تولدمان پا به این دنیا نمی گذارد و آن قدرها که فکر می کنیم ذاتی نیست. آنچه از ما یک نابغه خواهد ساخت، تلاش بی وقفه است.

بنابراین اگر تعریف ها و تمجیدها، کسی شدن و به جایی رسیدن را برایمان تداعی کرده و متوقف مان کند، در بهترین حالِت ممکن، متوسط باقی می مانیم. _حتی اگر کمی نبوغ با خودمان به این دنیا آورده باشیم. پس پر بیراه نیست اگر بگوییم:


تشویقی که ما را از نابغه به متوسط بودن تنزّل بدهد، خود تنبیه بزرگی است.

نبوغتنبیهجمله قصار
۵
۰
Z_SHOJAEI97
Z_SHOJAEI97
داستان‌ها و مقالات مرا می‌توانید در سایتم بخوانید: zahrashojaei.com
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید