در این لحظه که شروع کردم این پست و بنویسم توی اتوبوس نشستم و هم زمان اطرافم و نگاه میکنم
به مردم نگاه میکنم. به مغازه ها نگاه میکنم. هر کس به روشی و در حد توان خودش داره پول درمیاره.
ولی هیچکس خوشحال نیس. جو شهر خیلی سنگینه. قشنگ معلومه مردم یه چیزیشون هست.
از خدا که پنهان نیس از شما چه پنهان، به حدی از زندگی ناامید شدم و خسته هستم که در حضور عموم و توی اتوبوس قطره قطره اشکام میریزه. دست خودم نیست یه چی سنگینی میکنه یه چی تو وجودمه داره اذیتم میکنه وضعیت ایران برام غم انگیزه.
به عنوان یه دختر ۱۹ ساله نباید انقدر ذهنم درگیر همه چی باشه. بابا من دوست دارم تنها دغدغه ذهنیم دانشگاهم و درسم باشه. ولی مثل اینکه نمیشه. خیلی خیلی حس بدی دارم به خودم اصلا نمیدونم دارم با زندگیم چیکار میکنم قراره چیکار کنم. آدمی نبودم که از زندگی ناامید باشم. هر روز صبح با شوقی بیدار میشدم و ورزش میکردم، کتاب میخوندم، سریال میدیدم، اما الان از امروز به بعد حس میکنم یه چی تو وجودم شکسته. امروز بعد از شنیدن یه سری حرفا به زور تونستم خودمو از روی تخت بلند کنم. به زور تونستم لباس بپوشم. به زور تونستم بیام بیرون. نمیدونم چمه ولی میدونم دیگه اون دختر ور از رویا و آرزو نیستم من خیلی خسته شدم خیلی زیاد.