ویرگول
ورودثبت نام
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣یه آدم معمولی،که خوندن ونوشتن رو دوست داره، والبته خندیدن:-)
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

.......... برسد به دست آدم های همیشه در دسترس?

یه سری آدم ها هستند که خاص ومتفاوت اند، البته نسبت به ما....

این خاص بودن اونا رو تو مسیر متفاوتی قرار داده واونا رو به شخصیت عجیبی بدل کرده...

یه سری آدم که خودشون رو دست نیافتنی می‌بینند و از نوادر روزگار به حساب میان...

وقتی پاییز میاد... ?

آدم های خاص احساساتشون فوران میکنه و از غم ودوری یار ودست های خالی و قدم های بی رمق و خش خش برگ ها حرف میزنند?

بهار که میاد... ?

آدم های خاص از شروع دوباره میگن...

از تحول وانقلاب جدید تو زندگی... ☘️

تابستون که شد... ??

حرف از کار و سرگرمی و سفر و تنوع به میون میاد...

زمستون که از راه برسه... ❄️

آدم های خاص از سرما وتنهایی و برف ویخ زدگی دل آدما و آدم برفی و جشن کریسمس و شب یلدا حرف می زنند... ☃️

آدم های خاص حرف برای گفتن ونمایش برای دیدن زیاد دارن...

آدم هایی که جامعه رو احاطه کردن و به دنبال این هستند که خاص تر از بقیه ی آدما زندگی کنند و دنیا واسشون یه جایگاه وی آی پی در نظر بگیره که اینا راحت بتونن به کرسی تکیه بدن و تماشا کنند ولذت ببرند، گاهی تشویق کنند، گاهی تهدید، گاه تنبیه و گاه توجیه و........

راجب همه چیز وهمه کس نظر بدن واظهار فضل کنند، انگار که اگر نظرشون درج نشه، ملت سخنان گهرباری رو از دست میدن که به قیمت خسارت به بشریت تموم میشه...

اما عجیبه! ایده خاص بودن به شکل غریبی همه رو شبیه هم کرده، طوری که از این همه آدم، هیچکس خاص نیست...

آدم های خاص یه سریشون از عشق حرف می زنند، از شکست تو این قصه ی بی پایان...

و شما به عنوان یه تماشاچی، شاهد سکانس های عاشقانه ی آدم های خاص هستید... سکانس های گاهی طنز، گاه تلخ و گاهی شیرین

شما دارید می‌بینید و متعجبید که چرا سکانس های همه کلیشه ایه و بقیه شو میتونید حدس بزنید...

یه وقتایی آدم های خاص از غرور میگن...

از اینکه اظهار نظر آدم ها نمیتونه تو روند موفقیتشون خللی ایجاد کنه و انتقادهای وارد شده بر اونا بیشتر جنبه تخریب شخصیت داره تا یک نقد سازنده، واونا میتونند با پشتوانه ی غرور و موقعیت و ثروتی که دارند به هر آنچه که میخوان برسند...

بعضی اوقات هم دنبال آرامشند...

از صبح علی الطلوع تا پاسی از شب جملات ناب وانگیزشی رو یا با خودشون ویا با دیگران تکرار می‌کنند، به این امید که اثر میکنه و تاثیر شگرفی برای طی کردن مسیر ورسیدن به آرامش داره...

حرف از آرامش درون و آرامش نگاه وانرژی مثبت می زنند، اما تا به خودت میای، میبینی این سخنرانی ها شعاری بیش نیست... فقط کلمه وجمله است که از دهان مبارکشون مثل نقل ونبات بیرون میاد وکاربرد عملی نداره،یعنی در اصل یا درونشون تهی از آرامشه و یاآرامش هست اما به قدری ناچیزِ که ما نمی‌بینیم...

کم وبیش همه در مسیر خاص شدن هستن وظرفیت جایگاه وی آی پی اندک اندک داره پر میشه...

آدم های خاص پر از حرف های ضد نقیض اند اما از قاطعیت صحبت می‌کنند...

پر از ترس و دلهره واضطراب اما میگن همه چی آرومه، من چقد خوشحالم...

لبریز از خشم وحسادت بی معنا ولی میگن براشون مهم نیست...

گلایه هاشون از زمین وآسمان و در و دیوار و کهکشان راه شیری تمومی نداره اما توقع دارند دیگران نباید انتظاری از اونا داشته باشند...

همینقدر خاص... همینقدر ترحم برانگیز و لبریز از یه خواهش درونی پوچ...

دیده شدن...

دوست دارن دیده بشن و تلخی ماجرا اینجاست که میخکوب کردن تماشاچی های حاضر در دنیا به هر قیمتی...

به قیمت از دست دادن غرور، آبرو، اعتبار، شخصیت، عزت نفس و هر چیز ارزشمند دیگه ای که باعث افتخار یه آدم میتونه باشه....

دائما با صدا وتصویر و حرکت میخوان اعلام کنند که هستند، من هستم، من وجوددارم، لطفا منو ببینید...

آدم های خاص با تمام این ویژگی ها محبوب هستند و دارن فرمانروایی می کنند،فرمانروا های فعلی ابدا برام عجیب نیستند، دیگه نیستند.

اما سرباز هاشون چرا؟ اونا برام عجیب اند اما واقعی اند.هر روز داره به تعداد این سرباز ها اضافه میشه و همه دنبال گوشه چشمی از طرف فرمانروا هستند.

نکته دردناک اینجاست که عمر اون سرباز و وقت ارزشمندش داره تو پایگاهی هدر میره که هیچ آموزه ای برای زندگی، شخصیت، ذهن وقلب اون سرباز نداره، سرباز داره فرمانروا رو میپرسته وستایش میکنه اما چیزی عایدش نمیشه،

دریغ ازیه آفرین...

آدم های خاص کارشون شده ایجاد همهمه، فریاد و بعدش یه خاموشی موقت...و دوباره روز از نو روزی از نو...

اما دنیای آدم های خاص، دنیای ماندگاری نیست و دیر یا زود هم خودش هم آدماش به فراموشی سپرده میشن...

به عنوان یه تماشاچی، خسته از فیلم های تکراری...

از سینمای آدم های خاص بزن بیرون و برو یه گشتی تو شهر و میون آدم های شبیه خودت بزن و هوایی بخور...

اگه تنهایی حوصله قدم زدن نداری، میتونی بری پایگاه و از دوستای سربازت بخوای اسلحه و وسایلشونو تحویل بدن و باهات بیان هوا خوری.... ??


۱۶
۳
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣
یه آدم معمولی،که خوندن ونوشتن رو دوست داره، والبته خندیدن:-)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید