ویرگول
ورودثبت نام
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣یه آدم معمولی،که خوندن ونوشتن رو دوست داره، والبته خندیدن:-)
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

من و بهاری که در راه است...

گاهی شب ها که در حیاط قدم میزنم،

عطر بهار نارنج درخت همسایه مشام رانوازش میکندو با یک نفس عمیق میتوان یک حال خوب رابه خود هدیه دهم . هرچند گذرا وموقت...

بهار دارد از راه میرسد، سال هاست دیگر از پیک نوروزی خبری نیست. سالهاست دارم بزرگ تر شدن رامیفهمم و میخواهم یک جا متوقف شوم و روی همین نقطه که هستم بمانم. اما چه خیال محالی...

سالهاست تفاوت ثانیه ها را درک میکنم.

سالهاست تلفن همراه پر از پیام تبریک و آرزوهای تکراریست و حرف های همیشگی...

سالهاست که واژه ها تکراری مانده اند وکسی نیست حرف تازه ای بزند وهمه دلخوش به همین حرف های کلیشه ای، شاید حرف تازه ای نیست یا حرف تازه ای بلد نیستیم.

فقط زمین است که ردای سبز به تن می‌کندو نوید بهار دیگری را می‌دهد و چه باشکوه و زیبا و امیدوار است و............. صبور

دیگر شوق وهیجانی برای روز های بعد از نوروز نیست. شنبه های زیادی برای یک آغاز دوباره آمد و جایش را به جمعه های دلگیر داد و رفت

و من، نه از شنبه، نه یکشنبه ونه..... تمام روز هایی که می‌شد یکی را برای شروع، یک آغاز دوباره بردارم رد شدم و همه را پشت سر جاگذاشتم و تقویم ها نو شد و تاریخ ها جدید تر ومن همان آدم همیشگی...

سردرگم و اندر خم یک کوچه... کوچه ای که بن بست نیست اما آدرس مقصد نیز نا مشخص است و من پر از احوالات گنگ و مبهمِ توأم با ترس وهیجان وفریب ومزاح و غم و خنده و گریه وشوقم... کلکسیونی از تضاد ها درون من شکل گرفته و همه کنارهم احوالات عجیب من را رقم می‌زنند.

نمی‌دانم شاید شنبه نباشد، شاید یک شروع دوباره از دل تابستان گرم رقم بخورد یا عصر بارانی پاییز یا صبح سرد زمستان... وشاید همیشه بهار شروع همه ی چیز هایی که می‌خواهم بکارم نباشد، شاید بهار برای من فصل رسیدن باشد، نه آغاز راه...

اما هنوز چیزی شروع نشده، نمی‌دانم شاید با اولین گریه ام از بدو تولد همه چیز شروع شده بود ومن گذاشتم برای وقتی که بزرگ شدم، بزرگ شدم اما هنوز آماده نیستم، چه باید کرد؟

این روزها خدارا بیشتر از هرچیزی با گذر ثانیه ها، با تماشای خودم در آینه، با قدم زدن، خستگی، نوشیدن یک لیوان آب، لمس برگ های آفتابگردان، با لمس دانه های تسبیح مادر، با نوشیدن یک فنجان چای صبحانه کنار پدر، حس میکنم، پر رنگ تر از همیشه...نگاهش همه جاهست و خوب میدانم که او همه چیز را برای من تا به اکنون مهیا کرده و من ناسپاس بوده ام. هنوز بنده ی فراموشکار و ناسپاسش را دوست دارد و این دوست داشتن را به وضوح احساس میکنم. حقیقت چیزی جز این نیست، او همیشه بهترین را میخواهد برای من، واین منم که قدرت تشخیص بهترین را ندارم وافسوس در دلم پابرجا می‌ماند... گاهی گوشه چشمی انداختم و ردشدم و اینک پر از تردید و ابهامم....

نمی‌دانم پایان این تناقض شکل گرفته ی درون من کی وکجاست؟ آیا پایانی هست؟ هنوز تردید دارم اما هستم.

هنوز لمس آب را دوست دارم و خنکای آب حالم را ثانیه ای بهبود می‌بخشد. هنوز عطر خاکِ باران خورده بکر ترین عطر برای روح من هست و نفس کشیدن این عطر لذتی سیری ناپذیر دارد و همین خوب است.

بهار دیگری در راه است...

میدانم دیگر خبری از بهارهای ایام کودکی نیست و همه چیز اکنون است و بهاری که دو قدم مانده به آمدنش...

اما کاش بشود بهار با طعم کودکی هایم برگردد و مرا در آغوش بگیرد اما این بار در قالب منی بزرگتر... و هنوز می‌شود اندیشید و امیدوار بود به شروع، کسی چه می داند؟

شاید آغاز من وما، درهمین لحظات پایانی زمستان رقم بخورد ...

شاید آخرین روز زمستان، اولین روز ما باشد.


1400/12/28



۱۲
۰
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣
یه آدم معمولی،که خوندن ونوشتن رو دوست داره، والبته خندیدن:-)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید