از هرچه بگذریم سخن دوست خوشتر است.
سخن دوست میتواند هر چیزی باشد، البته که مقصود این جمله احساس میکنم خداوند متعال است اما به جز خدا، میتواند شامل یک دوست از جنس خودت، یا صدای آواز یک پرنده یا حتی صدای خنده و آوای های نامفهوم یک نوزاد باشد.
گفتم : نوزاد، خدایا چقدر بشر در قالب نوزادی و کودکی، معصوم، دوست داشتنی و خواستنی خلق شده. با یک لبخند شیرینشان دنیا لحظه ای بر مدار آرامش تنظیم میشود. دنیای شیرین، رنگارنگ و سراسر معصومیت و پاکی بچه ها، میتواند دنیای گاهی کِدِر، زمخت و گرد و غبار گرفته ی ما را هم رنگ و رو دهد و لطیف کند.
الان که این یادداشت را مینویسم، ساعت های بسیاری هست که پسردایی نازنینم بعد از یک ماه و اندی به نزد خانواده اش بازگشته. یک پسر هفت ساله ی خوش سر و زبان و دوست داشتنی که به خانه رنگ و بوی دیگری داده بود. پر از صدا و شور و فریاد های شادی و لحظه های نبرد های خیالیش و حرف هایی که از یک گوشش در بود و از یکی دروازه.
عشق فوتبال و والیبال و هر چه برنامه ورزشی بود. و پرسش های بی وقفه و ناتمامی که پشت سر هم ردیف میکرد. الحق که سر و کله زدن با بچه ها حوصله و صبر میخواهد. به قول شاعر : «چون سر و کارت با کودک فتاد، پس زبان کودکی باید گشاد». الان که نیست خانه به روال سابقش برگشته و از آن هیاهو و غلغله خبری نیست. مادرم شدیدا دلتنگ برادر زاده اش شده و دائما ابراز دلتنگی میکند.
چقدر دنیا با وجود کودکان زیباست.
بخاطر اختلاف سنی یک ساله با خواهرم، هیچ وقت نشد نگه داری از یک بچه به رزومه پرونده ی خواهری من اضافه شود و این مهم فقط به دست سه برادر افتاد که آنها مسئول نگه داری من و خواهرم شدند، اما از همان کودکی احساسم به بچه ها، ناز کردن، گوگولی خطاب کردن و بوسیدن لپ های خوردنی و نرمشان بود.
آن روزها صمیمی ترین رفیقم، همبازی بچگی و بزرگسالی ام، دختر خاله ی پدرم بود. همسن بودیم. رفیق و رقیب، پنج سالمان بود که مادرش باردار شد و عصر یک روز تابستانی که به خانه شان رفتم، دستم را گرفت و به اتاقی برد که نوزاد زیبایی درون گهواره آرمیده بود. پسرک زیبایی که ته دلم دوست داشتم من هم برادری به زیبایی او داشته باشم. سال اول ابتدایی که شروع شد، همیشه محمد کوچولو را میدیدم و در کمال شیطنت یا خباثت، من و خواهرش خوراکی های مخصوص او را میخوردیم، بچه بودیم و شکمو، کاری نمیشد کرد. محمد که راه افتاد و یکی، دوساله شد، دائما به خانه ی ما می آمد، مادرم بینهایت او را دوست داشت و ما سرگرم بازی با او میشدیم. گاهی او را قایم میکردیم و مادرش که برای بردنش می آمد، میگفتیم : محمد اینجا نیست، نقشه ی برادرم بود، اما مادرش زرنگ تر از این حرفا بود و خانه را میگشت تا پسر نازنینش را پیدا کند. گاهی شب ها تا دیر وقت مشغول نوشتن مشق هایمان بودیم و من به خانه ی آنها که دیوار به دیوار بود، میرفتم، صدای لالایی خواهران بزرگترش را برای خوابیدن محمد میشنیدم. کم کم لالایی ها را از بر شدم. گاهی نیز از سر شیطنت من و خواهرش او را الکی دعوا میکردیم تا لب و لوچه اش آویزان و چشمان معصومش لبالب اشک شود و به محض پر آب شدن چشمان زیبایش، شروع به شکلک درآوردن میکردیم تا طرح لبخندی رو صورت نازنینش نقش بندد، موفق هم میشدیم، شاید نزدیک ربع ساعت طفل معصوم را بین گریه و خنده پاس میدادیم و میخندیدیم.
چند سال گذشت و محمد بزرگ و بزرگتر شد. بعدها که به شهر دیگری سفر کردیم، خانه هایمان با هم چند محله فاصله داشت. اما طولی نکشید که با همسایگی یک خانواده ی مصری، پای کودک جدیدی به خانه ی ما باز شد.
ماجرا از این قرار بود، خانواده مصری که در همسایگی ما ساکن شدند، یه دختر 4ساله و یک پسر یک ساله و نیمه داشتند، زن و شوهر هر دو معلم بودند و نگه داری از پسر کوچکشان که احمد نام داشت، سخت بود، مادرش هم با این شرایط نمیتوانست به کارش برسد، تا اینکه شبی، آقای همسایه در خانه را به صدا در آورد و راجب موضوع نگه داری بچه با پدرم حرف زد. حتی راجب حقوق، اینکه مادرم از پسر کوچکشان نگه داری کند و آنها هم هر ماه حقوقی را برای مادرم در نظر میگیرند، پدرم راجب حقوق، گفت: برای کمک و نگه داری به همسایه نیازی به پول نیست، فقط باید با مادرم صحبت کند، مادرم تردید داشت، بعد از 10سال، نگه داری از یک بچه ی خردسال برایش دشوار بود، اما قبول کرد. به این ترتیب احمد کوچولو وارد خانه ی ما شد. هر روز حدود ساعت شش صبح ،زن همسایه ، احمد را به خانه می آورد. مادرش همه وسایل و خوراکی هایش را برایش گذاشته بود، روز های اول با رفتن مادرش گریه سر میداد و اشک هایش بند نمی آمد، مادرم با ترفندهای مختلف سعی میکرد حواس احمد را پرت کند و او را بخواباند و تا حدی موفق عمل میکرد. به مرور زمان احمد به ما عادت کرد، دیگر با آوردنش به خانه ی ما گریه نمیکرد، هر صبح که میخواستیم به مدرسه رویم ، احمد در رخت خوابش مینشست و به ما زل میزد یا سرش را گذاشته بود روی بالشت به ما خیره بود، گاهی هم چهار دست وپا تا هال به نزد من و خواهر برادرانم می آمد.اما تا مادرم دست و پا شکسته به زبان عربی از او میخواست بخوابد، به رخت خوابش بر میگشت. دیگر رابطه ی ما آنقدر صمیمی شده بود که حتی روزهای تعطیل هم خود احمد با آن قیافه ی بانمکش دائما از خانه ی ما به خانه ی خودشان در رفت و آمد بود،، گاهی نیز با خواهرش حضور پیدا میکرد و مشغول بازی میشدیم.یکسال گذشت و رابطه ی ما ادامه داشت و برای سال بعد هم برنامه همین بود. دیگر احمد دوساله بود و زبان باز کرده بود و کم وبیش حرف میزد. هر چقدر زمان میگذشت آشنایی احمد با گویش ما هم بیشتر میشد و او از هر ده کلمه ی عربی یه کلمه فارسی هم بلغور میکرد. بیشترین کلمه ای که به کار میبرد، کلمه یا فعل «باشه» بود، پایان هر جمله اش با یک باشه ی سوالی تمام میشد.............. باشه؟
نمیدانم اما تصور من و خانواده ام این است که با تغییر زبان احمد و رد و بدل شدن کلمات عربی و فارسی در حرف هایش، خانواده اش چاره را در فاصله دیدند، تصمیم گرفتند او را به مهد ببرند تا بتواند از محیط آنجا استفاده کند و مشغول باشد. اما این فاصله، باعث جدایی احمد و فراموشی آن چند کلمه نشد. گاهی فکر میکنم اگر احمد یکسال دیگر پیش ما ماندگار میشد، قطعا به گویش محلی ما مسلط میشد.
روزگاری در خانه ی ما هیاهو و شلوغی زیادی برپا بود، این شلوغی و همهمه تا نوجوانی ادامه داشت، اما سالهای جوانی، دانشگاه رفتن خواهر و برادرم به شهر دیگر، سربازی رفتن یکی دیگر از پسران خانواده و شاغل بودن پسر کوچکتر، محیط خانه را آرام و در سکوت نگه داشت. سکوتی که با صدای تلویزیون گاهی گفت و گوی من با پدر و مادرم میشکست. گاهی مادر از اینکه چرا بچه بیشتری نخواسته احساس حسرت میکرد، ناشکر نبود اما وقتی میدید هر کدام از بچه هایش با فاصله از او در جای دیگری مشغول کار و بار خود هستند، دوست داشت دوسه تا بچه ی دیگر دم دستش بود و روزش را با آنها سپری میکرد. هر چند خداراشکر، موقعیت هایی را خداوند برای دورهمی خانوادگی فراهم میکرد و لحظات فرح بخشی بود. اما صدای کودکانه و نشاط خردسالی حس ناب دیگری است که تو را هم سرحال می آورد. در دنیای کودکان که غرق میشوی، انگار در عالم رویا زندگی میکنی. با نگاه پاک و تصورات زیبا و جالب، دقایق بی نظیری را سپری میکنی.
چند ماه پیش که دورهمی دوستانه ای با بچه های دبیرستان در منزل یکی از بچه ها برگزار شد. دو نفر از بچه ها که اکنون مادر شده بودند و دغدغه های مادرانه داشتند، از احساسات مادرانه شان میگفتند، از اینکه گاهی دوست ندارند بچه هایشان بزرگ شوند، دوست دارند همینطور کوچک و شیرین بمانند، اینکه هر چه بزرگتر میشوند، دلشان میخواهد مستقل شوند و این استقلال گاهی از گرفتن قاشق و چنگال و شروع غذا بدون لقمه گرفتن مادر شروع میشود. اینکه هر چه بزرگتر میشوند، دلنگرانی های مادرانه شان بیشتر میشود.
بچه ها بنده ی محبت هستند. دل به دلشان بدهی، انگار دنیا را تقدیمشان کردی.
بچه های ناز امروز را که میبینم، دلم برایشان غنج میرود و از طرفی دلم برایشان میسوزد، بعضی از والدین ساعت ها وقتشان را صرف گوشی و فضای مجازی میکنند و کوچکترین توجهی به کودک خود ندارند، حوصله ی کودک و بهانه های دم دستی او را ندارند، بخواهند او را از سر خود باز کنند با یک تلفن هوشمند یا در اختیار گذاشتن تلویزیون کار خود را راحت میکنند. اصلا انگار والدین با کلمه «تربیت و آموزش» آشنایی ندارند.
یا کودکانی که به نوعی به ابزاری برای خودنمایی و جلب توجه یا وسیله ای برای کسب درآمد والدین تبدیل شده اند. دنیای کودکانه و پاکشان اسیر خودخواهی، زیاده خواهی و طمع سیری ناپذیر والدینشان میشود. یا کودکانی که مجبورند از زمانی که زبان باز میکنند در کلاس های مختلف ثبت نام شده و زیر نظر چند مربی برای یادگیری هنر، زبان و... آموزش ببینند.
به عقیده ی من کودک را نه محدود باید کرد و نه هر چه خواست الساعه برایش فراهم نمود.همیشه با تعامل خوب و البته تعادل میشود نتیجه ی رضایت بخشی گرفت.
اگر در خانه هایتان کودک یا کودکانی یا حتی بچه ی خردسالی دارید، به جای من از لحظه به لحظه کودکی اش، صدایش، نگاهش، چشمهای خیسش، لب های خندانش، محبت های بی قید و شرط یا حتی شرطی اش، گمانه زنی هایش، دلسوزی هایش، شعر خواندن هایش، بستنی خوردن هایش و................. از همه ی لحظات به بهترین شکل استفاده کنید و لذت ببرید.
میدانید یکی از لذت های بی بدیل دنیا، قفل شدن انگشت اشاره میان دستان کوچک یک نوزاد است. چه طعمی از شیرین تر؟
