ویرگول
ورودثبت نام
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣یه آدم معمولی،که خوندن ونوشتن رو دوست داره، والبته خندیدن:-)
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

سرباز وطن?

زمانی که گروهک تروریستی تکفیری داعش شکل گرفت و شروع به قتل عام ملت های بی گناه منطقه کرد، وقتی تصاویر وحشی گری های داعش با اون تیپ سرتاپامشکی و اون ریش های بلند وهیبت های ترسناک رو از رسانه مشاهده میکردم، به شدت وحشت زده میشدم و میترسیدم، گاهی خودم رو دلداری میدادم که به ایران نرسیدن، از ایران فاصله دارند، ولی دیدن تصاویر و جنایات وحشیانه ای که مرتکب میشدن، دل سنگ رو هم آب میکرد، یه رعب و ترس عجیبی رو تو دل همه مینداخت.

اولین بار اسم حاج قاسم رو از برادرم شنیدم، داشتیم راجب داعش حرف میزدیم و اون گفت داعش حریف قاسم سلیمانی نمیشه و سلیمانی داعش رو از پا درآورده، میشه گفت این حرف ها مال دورانی بودکه مدافعان حرم اعزام میشدن به عراق و سوریه، من دقیقا از اون لحظه که شنیدم فرمانده ای بنام سلیمانی و گروهی بنام مدافع حرم، رفتن سوریه وعراق برای جنگیدن با داعش، واسه حفظ حریم اهل بیت ع، و جلوگیری از ورود داعش به ایران، یه حس امنیت عجیبی بهم دست داد، خیالم راحت شد، دیگه مثل سابق از داعش نمی‌ترسیدم، فقط دعا میکردم داعش نابوده شه و سوریه وعراق نجات پیدا کنند. دیگه مطمئن بودم پاشون به ایران نمیرسه، بعدش کم کم تو رسانه حاج قاسم رو دیدم و نمیدونم کی؟ کجا؟ چطوری شد که برام عزیز شدن، خیلی عزیز. وقتایی که تصاویر و سخنرانی هاشو میدیدم یه حس غرور و امنیت بهم دست می‌داد، اینکه یه ایرانی مسلمان، اینقدر دلیر و بی باک بخاطر دینش، امت اسلام، وطنش میجنگه و دشمن از شنیدن اسمش هم وحشت داره.

یه روزی از روزای ماه رمضان که از دانشگاه برمیگشتم، از همکلاسیم شنیدم، داعش به مجلس حمله کرده، یه لحظه شوکه شدم و نمیدونستم خبر صحت داره یا خیر؟ برگشتم خونه اما اصلا این خبر رو فراموش کردم، یادم رفت تلویزیون رو روشن کنم ببینم خبری هست یا که شایعه ای همینجوری پخش شده، مامانم که از مسجد برگشت به دختر داییم گفت :تلویزیون رو روشن کن میگن داعش حمله کرده به مجلس، دوییدم پای تلویزیون دیگه مطمئن شدم خبر دروغ نبوده، میخواست ایام لیالی قدر شروع بشه و ایران شکل امنیتی به خودش گرفت، اون لحظه خدارو شکر کردم بخاطر اینکه ایرانیم، بخاطر وجود حاج قاسم ومدافعان حرم، بخاطر وجود رهبری مقتدر وحکیم، فکرش رو بکن خیلی سخت بود تو شرایطی که منطقه و کشور های همسایه درگیر جنگ با گروهی جنایتکار و خونریز باشند که به صغیر وکبیر رحم نمیکردن، و تو در همسایگی اونا تو آرامش خاطر وامنیت کامل بتونی زندگی روزمره رو بگذرونی، البته مشکلات معیشتی واقتصادی به جای خود، اینکه تو امنیت بتونی صبح وشب راه بری و تلاش کنی واسه یه لقمه نون حلال، این خودش یه نعمته، چون اون ایامی که فضا امنیتی بود و هرآن شاید احتمال میرفت یه جایی رو انتحاری بزنند، و تو ندونی اونجا کجاست و شاید جایی انتخاب شه که تو یا خانواده یا عزیزانت اونجا باشن، خودش فشار روحی مضاعفی رو بهت تحمیل میکنه، واسه مایی‌ که جنگ رو ندیده بودیم و سختی های جنگ رو لمس نکرده بودیم، سخت بود، خیلی سخت، حتی اونایی که جنگ رو حس کردن ودیدن هم بعد چندین سال آرامش، یه ناامنی و جنگ دیگه میتونه روحیه شون رو بهم بریزه. همون دو سه روزی که همه جا به صورت محسوس ونامحسوس مأموران امنیتی وجودشون حس میشد، همه منتظر بودن که شرایط آروم باشه وهمه چیز به روال سابق برگرده،که خداروشکر برگشت.

بعد از شهادت محسن حججی، یه سخنرانی ازحاج قاسم پخش شد و تاریخ پایان سلطه ی داعش رو اعلام کرد و من مطمئن و خوشحال از اینکه حاج قاسم حرفش دوتا نمیشه وهمونم شد، داعش وقتی نابود شد یه آرامشی تو تمام منطقه حکم فرما شد، هرچند جای زخم های بجا مانده از داعش رو تن سوریه و عراق به شدت دردناک بود ولی اینکه نتونستند به هدف و آرمانی که واسه خودشون مجسم کردن، دست پیدا کنند، جای شکر داشت، واین امر مهم به لطف خدا، تدابیررهبر و تلاش حاج قاسم و یارانش بود. که تا زنده ایم به ایشون و همه ی مدافعان حرم مدیونیم.

گاهی تو اینترنت یا تو رسانه ملی که تصاویر حاج قاسم رو میدیدم، تماشای چهره شون و شنیدن حرفاشون بهم امید میداد، کلی حس خوب همراه ایشون بود.

صبح جمعه ی دی ماه 98 ساعت 6 صبح، یکی از بستگان به تلفن همراه پدرم زنگ زد و خبر شهادت حاج قاسم رو داد، این نحوه خبر دادن، فقط نشون دهنده ی این بود که حاج قاسم تو قلب همه ی ما جایگاه ویژه ای داشت، خیلیامون خبر شهادت حاج قاسم رو از تماس دوستی، فامیلی، همسایه ای شنیدیم، اینجوری نبود که از رسانه بخوایم خبردار شیم، معمولا آدم وقتی فامیل یا عزیزی رو از دست بده، از طریق تماس با آشنا وفامیل خبردار میشه، و از دست دادن سردار شبیه از دست دادن یه عزیز بود، یکی که سال ها میشناسیش و نون ونمکش رو خوردی وباهاش زندگی کردی.

وقتی حرفی رو برای تسلای همدیگه پیدا نمی‌کردیم و همه در فراق از دست دادن سردار در سکوت و بهت واشک به سر می‌بردیم

هنوزم دیدن تصاویر و فیلم هاش اشک آدم رو درمیاره، و این حجم از دلتنگی که هیچ جوری نمیشه باهاش کنار اومد.

خدا رو شاکرم از این جهت که تو روزگاری زندگی میکنم که حاج قاسم بود، و خداروشکر که به آرزوش رسید، هرچند داغ رفتنش تا ابد با ماست ?



۱۸
۱
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣
یه آدم معمولی،که خوندن ونوشتن رو دوست داره، والبته خندیدن:-)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید