
روزهایی بوده که خسته از افکار بی سروته، خودم را مقابل یخچال خانه پیدا کرده ام. بطری نوشابه چشمم را گرفته، لیوان را از چند تکه یخ پر کرده ام. نوشابه را درون لیوان ریخته وبه حیاط پناه برده ام. دیوار پشت سرم تکیه گاه خوبیست برای نشستن و چشم دوختن به فضای روبه رو و تماشای هرچیزی با ذهن خالی از فکر وخیال های همیشگی...
خودم را به یک نوشابه سرد مهمان میکنم و میگذارم ذهنم هوایی بخورد ولحظه ای بیاساید از تمام آنچه که اورا احاطه کرده است. در آن هنگام خسته تر از آنم که به چیزی بیندیشم یا بتوانم موضوعی را در ذهنم تجسم کنم. در آن خلوت عصرگاه من هستم و یک لیوان وحیاط و خدایی که همیشه هست.
نمی اندیشم به اینکه دنیا به کام چه کسانی است؟ به کام کدام آدم، قوم ویا ملت است؟ دنیا به دهان همه مزه کرده، فقط عده ای حس چشایی خود را از دست داده اند که یادشان رفته واز کردار روزگار دلشان گرفته و گاهی لب به گله می گشایند. اما حالا که فکر میکنم دنیا به کام کیست؟ می بینم دنیا به کام آدم های مهربان است. آدم های مهربانی که به بودنشان محتاجم، چون خودم را مهربان نمی پندارم و حقا که نیستم. آنهایی که مهربانند احساسشان صادقانه است. پشت آن نگاه سرشار از مِهر، دست های پر محبت وتبسم های شیرینشان، هیچ تزویر و ریایی نخوابیده است. بی تکلف وساده اند. وجودشان تو را نسبت به فطرت تمام آدم ها خوش بین میکند. تورا با معنای محبت آشنا میکنند.با مهرورزی آشتی میدهند. راه ورسم زندگی را می آموزند. چقدر خوب میشد که در زندگی همه ی ما یک آدم مهربان به صورت دائمی وجود داشت. البته در این روزگار به صورت پاره وقت هم اگر آدم مهربانی در کنارمان باشد، نعمت بزرگی از طرف خداوند است. چه نعمتی از این بالاتر که کسی ورای تصورت تو را دوست داشته باشد. همواره جویای احوالت باشد و در موج های متلاطم زندگی، پارو به دست همراهیت کند. حماقت است کسی بخواهد از این جواهری که در روحشان جلا پیدا کرده، سوءاستفاده کند. تا برای همیشه آدم مهربان زندگیش را از دست بدهد. خسران بزرگیست اگر آدم های مهربان کنارمان بگذارند، گوشه ای از این جهان، لب طاقچه ای خاک میخوریم و شاید دیگر دستی نیاید تا ما را از لب طاقچه بلند کند و گرد وغبار خستگی و تألم را از روحمان بزداید. آدمیزاد بنده ی محبت است. مهربانی چون چراغی، خانه ی دل را روشن نگه میدارد و بذر محبت وامید را در دلمان میکارد. روز به روز این نهال بزرگ تر میشود و دیر یا زود به درخت تنومندی تبدیل خواهد شد. درخت پربار محبتی که دیگران را نیز زیر سایه ی خود از گرمای طاقت فرسای اندوه و کینه وخشم در امان نگه میدارد.
نمیشود ادای آدم های مهربان را درآورم. تقلید کار سختی است. اما میتوانم آدم های مهربان را تشخیص دهم. بِرَند مهربانی روی جنس همه ی آدم ها ثبت نشده است. آدمی که مهربان است، جنس لبخندش با ما فرق دارد. نگاهش به تن خسته ات مِهر میپاشد. دیدنشان حالت را خوب میکند. آدم مهربان گِلش با ما تفاوت دارد. روح لطیفش نیکی را برای همه آرزو دارد. بلد نیست تملق کند، یاوه بگوید. میتواند از زبان خود مراقبت کند. خوب میشنود وخوب تر دلت را به دست می آورد. آدم مهربان تا همیشه فاتح قلب های ماست و رمز ماندگاری انسان ها همین مهربانیست.
در گذشته فکر میکردم همه ی آدم ها مهربانند. اما زمان ثابت کرد که آدم ها خوبند اما همه مهربان نیستند. دوست دارم مهربان باشم اما دشوار است. مهربانی گوهر نایاب این روزهای ماست. آدم مهربان سعی ندارد که نقشش را در زندگیت پررنگ جلوه دهد، حتی دورادور هم میتواند حواسش به تو باشد. فکر کنم بهتر است راجب آدم های مهربانی که در زندگی داریم یا میشناسیمشان، تجدید نظر کنیم. دستشان را بگیریم و از سیاهی لشکر جدایشان کنیم. رواست که یکی از نقش های مکمل زندگیمان را به دست آدم مهربان زندگیمان بسپاریم، تا آن را ایفا کند.بعید نیست که بعد از این، سیمرغ بلورین بهترین فیلم بر فراز شانه ی ما بنشیند.
آدم های مهربان به خدا نزدیک ترند. دائما با خدا سلام وعلیک دارند.
به خدا سلام کن... ?