
این روزها آدم ها احوال معتدلی ندارند، آسمان دلشان همراه با رگبارورعدو برق است، برف وبوران هم تا دلت بخواهد حواله ی هم میکنند. ابرهای سیاه، خورشید را از دل آدم ها زدوده اند. گمان کنم همه دوست دارند کمی هم که شده آفتابی بر سرمای وجودشان بتابد تا اندکی از سرمای دلشان بکاهد.
سرمایی که اسیرشان نموده، آن ها را سرد ودلمرده کرده و اگر خورشید مجوز ورود نداشته باشد، باید دستان سردشان را بگیریم. هیزم بشکنیم و آتشی را شعله ور کنیم تا سرما برای مدتی هم که شده از وجودشان رخت بندد و گرمای دلپذیری جانشان را احاطه کند.
برای آنهایی که باران بی وقفه زمین دلشان را آبیاری میکند، فعلا میتوانیم با چتر به استقبالشان رویم و نگذاریم بیش ازین آن ها را خیس کند. البته باران های موسمی هستند و اگر اوضاع کمی بر وفق مراد ،دل باشد، خورشید خانم با جلال وجبروت برمیگردد و آسمان دل آدم ها آفتابی میشود.
دلهای زیادی ابری و گرفته است و منتظر به سر رسیدن این برودت و سرما هستند. نمیخواهند دلشان عصر یخبندانی را تجربه کند. هنوز به آمدن آفتاب امید دارند.
با جغرافیای دل آدم ها که آشنا باشیم، شاید زودتر بتوانیم ابرهای سیاه را کنار بزنیم و خورشید را بار دیگر برگردانیم تا بتابد و نور و گرمایش دلها را زندگی و نور بخشد.(-: