زندگی، هر چه هست ما را تشویق میکنند که درونش جا پهن کنیم، راه برویم، قیمه بخوریم، دراز بکشیم، فریاد بزنیم، بخندیم، بازی کنیم.
به آدم های زندگی ام نگاه میکنم. به خودم، منی که برای من های دیگر، بقیه محسوب میشود.
به گذر زمان می اندیشم و جل وپلاسی که یکی یکی از صحنه ی زندگی جمع میشود و جا برای رخت ولباس دیگری رزو میشود.
به اختلاف نسل ها، به دختربچه هایی که روزی من هم درهمان قامت ولباس شیرین زبانی میکردم و با دست های باز دور اتاق میچرخیدم تا دنیا دور سرم بچرخد.
به اختلاف نظرها وعقاید نگاه میکنم. به سرهایی که درد میکند برای دعوا، به متلک هایی که ملت روز وشب برای خالی شدن خشم خود نثار هم میکنند. به ریا، تظاهر، تجمل، به قضاوت های همیشگی، به قساوت ها، به هجمه های شکل گرفته وبی پایان، به دنیایی که هر چه تلاش میکنند آذینش ببندند، هستند کسانی که نگذارند آب خوش از گلوی کسی پایین رود. به مرگی که در کمین است و آدمی که فکر میکند فرسنگ ها با آن فاصله دارد. به اسکناس هایی که شرط انسانیت شده اند. شرط احترام، توجه، توجیه، هرآنچه که بشود با آن شرافت آدمی را خرید.
به آدم های ارزان قیمت که گمان میکنند، جواهری کمیاب اند. به خنده هایی که کوتاهند، به احوالات ناموزون آدم ها، به دویدن های بی امان برای رسیدن به سراب، به مفاهیمی که محو شده اند، به معناهایی که عوض شده اند، به معماهایی که روز به روز بیشتر میشوند.
به خدایی که همه از او میگویند ولی یادشان رفته بندگی را، به ضعف روح، به کسالت ذهن، به فراموشی عمق و برجستگی سطح می اندیشم.
به هر چیزی که از قبل بود، من نمیدانستم، به هر چیزی که روز به روز بیشتر به سمت ابتذال میرود و عده ای خود پرچمدار این ابتذال هستند.
به حجم عظیم تناقض که در ذهن آدم ها رسوب شده، به عدم، به ابدیتی که در پیش است، به زمین، به موجودات، به درخت های بریده، به جنازه ی گُل ها، به سقوط آدمیت، به میل سرکش انسان ها، میل به قدرت، ثروت، شهوت، شهرت، میل به جاودانگی، به امپراطوری سیاه وشوم اضطراب ، به سایه ی جنگ، به شعله های آتش، دود های رقصان، جسم های مچاله شده و کودکی که در جست وجوی مادر گریه میکند.
به صداهای بلند شده که از گوشه وکنار جهان شنیده میشود. به صدای گریه هایی که گوش هایمان به آن عادت کرده اند. به رقابت های مریض گونه، به از یاد رفتن سعادت، به حباب ها، به دروغ هایی که دست به دست کردیم. به جهل که هیچ وقت آن را از آن خود ندانستیم. به حقیقتی که انگار گم شده است. به حیرانی آدم ها، به آرمان هایی که دور تر از هر زمانی به نظر میرسند.
به آزادی و اسارت، به قفس های طلایی که انسان حیات در آن را آزادی تعبیر میکند. به راه های آزادی، به خیابان آزادی، به پرچم آزادی، به نماد آزادی، به عشق و آزادی که هردو در این زمانه مهجور ماندند. شاید هیچکس زبان عشق و آزادی را بلد نبود. به قدم های خسته ی عشق و آزادی که با خود زمزمه میکنند: « هرکسی از ظن خود شد یار من، از درون من نجست اسرار من».
