مردم، تلخ دوست دارند. اینطور میشه گفت:عامه ی مردم یا تلخ می‌خورند یا تلخ حرف می‌زنند یا تلخ می‌خوابند. ببیند کسی شیرین دوست داره، شاید سعی کنند قندون یا شکر پاش رو ازش دور کنند. همیشه هم این تلخی ربطی به موقعیت وجایگاه اجتماعی نداره. آره، بعضیا پول ندارند شکر بخرند، کامشون شیرین شه، همون بعضیا یه حبه قند میذارند گوشه ی لپ تا آب شه وشیرینی قند رو مزه مزه می‌کنند. یه عده دور وبرشون رو نقل ونبات گرفته اما شاید شیرینی زیاد دلشونو زده که هوس تلخی به سرشون میزنه.
زندگی اسم ورسم آشنایی داره که همه دیدن ومیدونند. تو حتی عسل هم باشی، بالاخره تو گوشه وکنار زندگی یه خربزه ای هست که بخواد بیاد سر راهت و تو رو از نفس بندازه. اما قرار نیست اسپرسو دوبل باشی. بله، گاهی تلخ میشیم ولی این تلخی همیشگی نیست. روزگار گاهی یه پارچ شربت آبلیموی خنک میده دستمون، وقتایی هم یه شیشه رب انار، بعضی مواقع هم فلفل میریزه دهنمون که قدر شیرین هایی که هست رو بدونیم.
یکی رو میبینی مزرعه ی نیشکر یا کارخونه ی قند داره ولی دلش نمیاد یه بخشی از محصولات مزرعه یا کارخونه رو با اونی که تلخی امونش رو بریده تقسیم کنه که شاید اون بتونه با یه استکان چای شیرین، خستگیشو در کنه ونفسی تازه کنه.صاحبان مزرعه یا کارخونه بخوان با این روش پیش برن احتمالا دیابت می‌گیرند و عوارض دیابت که گفتن نداره، شاید اون موقع مزه تلخی روحس کنند.
یا اونایی که زیر سختی وفشار زندگی، فشارشون میفته ومنتظر دستایی اند که بهشون یه آب قند تعارف کنه، تا بتونند کمی بنوشند واز عطش و تلخی که کامشون روگرفته، کم کنند. بعضیا هم هستند که تو روغن روزگار سرخ شدند، ترد شدند، سوختند اما یک لیوان آب رو به یه فنجون قهوه ترجیح میدن.
توی دستات یه آب‌نبات چوبی داری. بعضیا میخوان اونو ازت بگیرند و اذیتت کنند تو حاضر نیستی آب‌نبات رو به هیچ قیمتی از دست بدی. اونا یه عده دزدند، حال خوب تورو می‌دزدن ودر عوض چند مثقال غم وچند کیلو خشم رو بهت تحمیل می‌کنند.
آدم هایی هم هستند که شربت آبلیمو، پارچ دوغ وظرف آجیل بغل دستشونه، اما فنجون قهوه رو میارند جلو تا همه ببینند وفکر کنند اینام فقط تلخ می‌خورند، لابد اون شربت و پارچ وظرف آجیل واسه دکور استفاده شدند.
واقعا روزگار کمر همه رو خم کرده؟ یا اینکه بعضیا مشکل کمرشون از کشیدن بار سنگین زندگی نیست. شاید نشستن های طولانی پشت میز، یا گلف بازی یا تفریحات وامور دیگه باعث شده کمرشون دچار مشکل بشه.
کی میتونه بگه روزای خوب نداشته؟ ما همون آدمایی هستیم که قبل از طوفان کرونا زندگی آرومی داشتیم، اما با غُرغُر کردن ونِق زدن آرامش رو از خودمون واطرافیانمون سلب می کردیم. کرونا که اومد، همه حسرت لحظه های ساده وصمیمی رو می‌خوردیم که دیگه دور به نظر میومد. خداروشکر که کرونا هم تا حدودی از بین رفته، باز اومدی نفسی تازه کنی و شروع کنی؟ خوب از کجا شروع کنم؟از چی ایراد بگیرم؟ به اندازه ی کافی مردم نسبت به احوال و موقعیتی که دارند، آگاهند. نیازی نیست ما شرایط رو براشون یادآوری کنیم. یا نوسترآداموس باشیم وبخوایم شرایط بعدی رو پیش بینی کنیم.
لحظه های طلایی زیادی تو زندگیمون اومده ورفته، شاید داریم دوران نقره ای زندگیمونو رو سپری میکنیم وشاید هم برنز،برای رسیدن به دوران طلایی، سپری کردن این دوران لازمه...
سلامتی، چشمایی که می‌بینند، میتونند دنیا رو ببینند، میتونند رنگ ها رو بفهمند، آبی، سبز، صورتی...
دهانی که میتونه طعم های مختلف رو احساس کنه، یه مدت کرونا اینم ازمون گرفت، چقدر بهمون سخت گذشت وقتی نه طعم ها رو می‌فهمیدیم و نه بو ها رو حس میکردیم. وقتی میشه با گوش هایی که داری یه موسیقی روح نواز گوش بدی ولذت ببری. وقتی میتونی راه بری و بدویی، چقدر سخته یه جا نشستن وبی حرکت بودن...
اصل ایناست، فرع هزار ویک شاخه داره.
ما به فرع احتیاج داریم ولی این دلیل نمیشه اصل رو فراموش کنیم. این روزا آدما عادت کردند چیزایی رو که دارند نبینند و چیزایی رو که ندارند ببینند. نداشتن هایی که تمومی نداره وخواستن هایی که ادامه داره.
آدم ها تلخ نیستند، ولی دوست دارند تلخ دیده شن. این روزا فنجون های قهوه مشتری زیادی دارند. حتی از بستنی قیفی هم محبوب ترند.
یک لیوان آب پرتقال لطفا
