ویرگول
ورودثبت نام
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣یه آدم معمولی،که خوندن ونوشتن رو دوست داره، والبته خندیدن:-)
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

به وقت تماشا

دور، دیر، عقب، جاماندن، ‌شاید این واژه ها ایهام دارند، شاید تو در حرکت هستی اما دوری از نقطه ی قوت، از مقصد، شاید دیر رسیدی یا شاید قرار است برسی اما دیر، یعنی با تاخیر حرکت کردی و در راهی...

عقب، تو هر چقدر عقب مانده باشی اما باز هم انگار آدم هایی در تعقیب تو هستند. فکر کنم هیچ کس عقب ماندن را دوست نداشته باشد به جز بچه های بازیگوش کلاس، که نیمکت های عقب کلاس، پاتوق بچه های درس نخوان، خلاق، مستعد و بازیگوش بود اما تمام این ویژگی ها درز گرفته می‌شد و فقط تنبلی ویژگی بارز آنها شناخته می‌شد. انگار نیمکت آخر شناسنامه و مشخصات گروه خاصی از بچه ها بود. همیشه آخر کلاس خبرها بود. اما میان این تعقیب و گریز امروز، آن آخر، دوردست ها چه خبر است. حالا منم انگار در همین دور دست ها قرار دارم. انگار جمع کثیری از آدم ها مرا پشت سر جا گذاشته اند،مرا که می‌بینند یاد گذشته میفتند. گاهی احساس میکنم مسافر زمانم، نمی‌دانم آن جلوتر ها چه منظره هاییست. آدم ها تو را می‌خواهند، تو را دوست دارند اما باورت ندارند.

هرگز عقب ماندن را دوست نداشتم. اما زورم نرسید گاهی و عقب ماندم. آنقدر عقب که دست آخر مجبور میشدم هرجا که جلو رفتم نیز عقب نشینی کنم. حتی عقب ماندن تو را مجبور می‌کند بعضی چیزها را دوست نداشته باشی یا به بعضی چیزها تن دهی. کاش وقتی عقب نشینی میکنم پشت سرم دیواری برای تکیه کردن باشد.

وقتی در محاصره ی آدم ها قرار میگیری، وقتی توانایی هایت قضاوت می‌شود. وقتی محاکمه میشوی، وقتی متذکر می‌شوند، وقتی از تشویق های سال های دور خاطره ای محو به جا مانده، میپنداری همه چیز برای تو تمام شده. ترجیح میدهی از آدم ها کناره بگیری. فاصله گرفتن از آدم ها بی شباهت به پاک کردن صورت مسئله نیست. اما مسئله چیست؟ بودن یا نبودن؟ خواستن یا نخواستن؟ توانستن یا نتوانستن؟

دیگر نیازی نیست خودت را در آینه ببینی. تو هر روز خودت را میان حرف آدم ها، نگاه هایشان، تصورشان میبینی. تو دیگر سیر شدی از حرف ها، کلمات، روح تو اشباع شده از تمام حرف های تسلا دهنده، از تمام امیدواری ها، از تمام آنهایی که خواستند تو را تکان دهند که به خود بیایی.

اما قدرت نگاه ها و ضرب کلماتی که تو را نادیده می‌گیرند، در واقع برای نمایش قدرت تو، صحنه ای تدارک ندیدند یا اگر دیدند با همان یک نمایش ضعیف، تو را آدم آن صحنه و نمایش نمی‌دانند. قدرت آنها بیشتر است. اینجاست که تصمیم میگیری دست به حذف خودت بزنی. خودت را از میان آدم ها حذف کنی. سعی کنی کمتر حضور پیدا کنی. کمتر حرف بزنی. کمتر اظهار نظر کنی. آدم ها منتظر تاییدت هستند، تو اما تایید آدم ها را رد میکنی، وقتی عقب ماندی، دیگر هیچ تاییدی را قبول نداری. کم کم سِر میشوی، فقط منتظر آن لحظه ای هستی که توصیه کنندگان و انها که خود را قَدَر می‌دانند، حرف های آنها نیز اثرش را از دست بدهد و دیگر نه تشویق ها را باور کنی نه تمسخرها را نه تذکر ها را، این لحظه ی تعلیق، بهترین لحظه ایست برای ما که عقب مانده هستیم.

تو دلتنگ تمام خودت میشوی. تو نمیدانی خود واقعیت کجا پنهان شده؟ از کِی گمش کردی؟ عمدی بود یا سهوی؟ اما حالا انگار لج کرده و نمی‌خواهد خودی نشان دهد.

چقدر سخت است لبخند زدن به تمام تصورات غلطی که از تو دارند.

چقدر سخت است لبریز شدن از تهی و این حس که خالی از هر چیزی هستی و چیزی برای ارائه نداری.

چقدر سخت است مبهم ماندن، مبهوت ماندن، بی صدا ماندن، چقدر سخت است خودت را مچاله گوشه ای بیندازی و باوری به خودت نداشته باشی.

چقدر خوب است که دست نگه داری و دیگر با حرفهایت به کسی دلگرمی ندهی.

چقدر خوب است که دیگر از خودت، از احساساتت، از علاقه ات حرف نزنی.

چقدر خوب است که در مقابل اعتماد به نفس های قد کشیده، رد شوی بی آنکه دیگر ذره ای از آن را بخواهی.

عقب نشینی برای آدم های بلندپرواز شاید معنایی از باخت را با خود به همراه داشته باشد. اما برای تو که پر پرواز نداری، سکون آخرین یا شاید بهترین گزینه باشد.



زندگی
۲۸
۴۳
Z@hrA,N👣
Z@hrA,N👣
یه آدم معمولی،که خوندن ونوشتن رو دوست داره، والبته خندیدن:-)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید