
این که از آن آدمهایی باشی که از بچگی زرت و زرت مسموم میشوی و جز با سرم کارت راه نمیافتد و پرستار شیفت درمانگاه نزدیک خانهتان یک تخت را به نامت نام گذاری کند و در هر نوبت، همصحبت تعداد زیادی از زنان باردار ویاردار در اتاق سرم باشی؛ برای من یک خاطرهی پر تکرار است که منجر به یک ایدهی خلاقانه شده. راستش را بخواهید از ابتدای ابتلا به یک مسمومیت منتظر یک لحظه هستم: این که چشمایم را گرد کنم و از دکتر بپرسم حالا با این وضع چه چیزی میتوانم بخورم؟ و سعی کنم از لا به لای توصیههایش یک لیوان دوغ شور با یخ را پیروزمندانه بیرون بکشم و در دلم بگویم: آ باریکلاااا دکتر همینو ازت میخواستم مامان بزرگمم همینو میگه! من یک عاشقِ سینه چاکِ دوغم، آن هم اگر آبعلی شیشهای باشد. سعی میکنم تمام مرضهایم را با این راهکار حل کنم کم کم به این ایده رسیدهام که پیجی بزنم به نام دکتر دوغی و تمام امراض را با راهکارهای دوغی مختلفم بهبود ببخشم!
فضای روانشناسی غالبِ امروز من را یاد همان راهکارهای عام دوغی میاندازد شعارِ دوغ، درمان همهی دردهایم! شبیهِ نسخههای عامی است که برای همه پیچیده میشود. هر یک پیج و مشاورهی تلفنی(بدون یک جلسه مصاحبه حضوری)، مهمانی رفتن و رفیق بازی درمانگر و مراجع(حضوری و مجازی)، هدیه گرفتن، شوآفها، لایوهای نسخه عام پیچی و تغییر بیو دانشجوهایی که هنوز جوهر مدرکشان خشک نشده و چهار واحد را(آن هم معلوم نیست با چه وضعیتی)پاس کردهاند و کاراموزی درست حسابی نگذراندهاند به درمانگری با هزار تخصص مختلف در اختلالات، در نگاهِ منِ یک دانشجوی جزء تحصیلات تکمیلی روانشناسی که به اندازه سر سوزن مطالعه داشتهام و چارچوب این علم را تا حدودی تشخیص میدهم، به همان پَرتی پیج دکتر دوغی از علم پزشکی واقعی است. دقیقا با همان حجم بیسوادی، با همان حجم دخالت علایق شخصی در اظهار نظرها، با همان حجم عدم نظارت و الی آخر . میشود؟ به والله نمیشود! به پیر به پیغمبر به هر چه میپرستید روانتان را دست هر کسی نسپارید فضای روانشناسی بی در و پیکر است! راهکار دوغی را دوست و عمه و خاله و تمام اجدادتان هم میتوانند به شما بدهند.