اگر بخواهیم از آلودگی صوتی صحبت بکنیم خانه ما یکی از مراکز تولید آلودگی صوتی ایران است. این که جز زمان خواب، سکوت، خانه را فرا بگیرد نشان دهنده یک واقعه مهم و خطرناک بوده که اتفاقی نادر است. حالا شما تصور کنید در یک مهمانی خانوادگی در خاندان پدری که همه انگار بلندگو قورت دادهاند وضعیت چطور است!
چیزی که برای تمام عروس و دامادهای تازه وارد فامیل عجیب به نظر میرسد این است که در این سر و صداها همه صدای طرف مقابل را میشنوند، حرفهای یکدیگر را متوجه میشوند و به تک تک جملات واکنش احساسی درست نشان میدهند. این موضوع حتی برای بچههای کوچکتر هم صادق است. چند وقت پیش که یکی از بچهها توی حیاطمان از تاب افتاده بود؛ یکی از آنها، برایش توی در قابلمه اسباب بازیاش آب آورده بود تا بخورد(بگذریم که از کجا این آب را آورده بود مهم نفس عمل است?) و دیگری کنارش نشسته و دستش را گرفته بود و با تکان دادن سر به حرفهای بین هق هق گریهاش گوش میداد تا مادرش رسید.

حقیقتش را بخواهید تا مدتها فکر میکردم این یک ویژگی ذاتی است که همه ما آن را ارث بردیم و پز الکی میدادم. در دانشگاه که روانشناسی خواندم فهمیدم نه تنها اینطور نیست بلکه مختص خانواده بلندگو قورت داده ما هم نیست! بهتر است بگویم بیشتر آن که به ژنتیک ربط پیدا کند؛ تا حدود زیادی به فرزندپروری و محیط هر کودک برمیگردد.
این ویژگی دوست داشتنی یا به قول استادان ما و روانشناسان امروزی، “همدلی” هر چه هست مهارت خوبی است که یادگیری آن برای هر کودکی لازم و ضروری به نظر میرسد. اگر والد هستید یا در مورد این موضوع دغدغهمندید خواندن مقاله آموزش همدلی در کودکان را پیشنهاد میکنم.