سالهاست به آرایشگاههای محلهمان نرفتهام. قیافهشان شبیه آرایشگاه زنانه است اما اگر پایت را داخلشان بگذاری کارت تمام است. در چنان بحثهایی گیر میفتی که نه راه پس داری نه راه پیش! هفته قبل نمیدانم چطور شد با خودم گفتم چرا راه دور بروم آرایشگاه هر چقدر نزدیکتر بهتر! در آرایشگاه را که باز کردم، خانم میانسالی عینکش را کمی روی بینیاش جابهجا کرد و سر اندر پا، وراندازم کرد. پرسیدم: «وقت دارین؟» لبخندی زد و سرش را به نشانه مثبت تکان داد. روی صندلیها نشستم تا نوبتم برسد. ده دقیقهای نگذشته بود که پرسید:«تو بچگیات نمیومدی اینجا؟» خندیدم گفتم: «نمیدونم!یادم نیست» دوباره یک ربعی مشغول کارش شد و یک دفعه انگار کشف مهمی کرده باشد سرش را بالا آورد و گفت: «آرههه مامان جان تو سیب خندون خودمی. مگه همیشه موهات قارچی نبود؟»

من صورت گردی دارم٬ مادرم عاشق مدل موی قارچی است و همیشه خدا نیشم باز است. این ۳ مورد باعث شده در تمام عکسهای بچگی شبیه یک سیب خندان به نظر برسم. میخواهم بگویم انقدر این امر واضح است که حتی آرایشگاه محل، بعد از ۲۰ سال توانست من را با همین ویژگی به یاد بیاورد. حتی در زمان مهدکودک با این که شرط سنی ورود به گروه نمایش را نداشتم، به خاطر همین قیافهام برای نقش سیب انتخاب شدم و نصف جشن آخر سال را با صدای عجیبی «من سیبم و من سیبم» خواندم. البته به لطف خدا و مهدکودک، بعدتر در دوران مدرسه و دانشگاه با ویژگیهای دیگری شناخته میشدم. سهیم شدن را از زمان مهدکودک به یادگار دارم. فرقی نمیکند ناراحتی و خوشحالی باشد یا غذا و وسیله! دقیقا از زمانی که پسر چشم سبز همکلاسیام چاشتش را نیاورده بود و همه بچهها با خوراکیهایشان میز سرو آزاد ساختند یا وقتی که مدادرنگیهایمان را باهم مخلوط کردیم تا هر کسی بتواند با سبزهای بیشتری سبزه و درخت و برگ بکشد.
جدای از این که احتمالا من اولین کراش زندگیم را آنجا تجربه کردم: درست روز آخر مهد که دم سرویس بغلم کرد و گفت دلم برایت تنگ میشود و یادت نره بهم زنگ بزنی و ما حتی شماره خواندن را بلد نبودیم?؛ فرایند شکلگیری من از آدمی با ویژگیهای ظاهری(مثل سیب خندان بودن) به آدمی با ویژگیهای اخلاقی(مثل شریک شدن) را مدیون مهدکودک هستم. حتی اگر فکر کنید این ویژگی ذاتی بوده باز هم آنجا برایم مثل خاکی برای جوانه زدن فضیلتهای اخلاقی بود. نمیتوانم بگویم خانه و خانواده در شکلگیری هویتم نقشی نداشتند اما آنجا اولین ورودم به جامعه محسوب میشد. هیچجایی نمیتوانست انقدر ظریف و دقیق مهارتهای فردی و اجتماعی را با ایجاد موقعیتهای مختلف، به من بیاموزد.
این روزها که مشغول نوشتن مقاله «با کودکی که مهدکودک نمیرود چه کنیم؟» هستم تمام آن خاطرات از جلوی چشمم رژه میروند و دلم میخواهد به تمام والدین بگویم که چقدر این مرحله برای بچهها ضروری است و اگر فرزندتان برای رفتن به آن بیعلاقه است نیاز به ریشهیابی و اجرای تکنیکهای علمی است نه متوسل شدن به زور و اجبار! علی ای حال، فعلا خواندن این مقاله را برای مشکلات فرزندتان در راستای اجتناب از رفتن به مهدکودک، پیشنهاد میکنم تا در فرصتی دیگر خاطرات عجیب غریبم را بنویسم. در ضمن حقیقتا مشتاق خواندن خاطرات شما هستم. حال و حوصلهاش را داشتید این جا برایم بنویسید.