خوابگاه یزد ساختمان نسبتا نوسازی داشت. حمامهایش خوب یادم مانده: کاشیهایی سفید داشت که هنوز لعاب آنها از بین نرفته بود و جایش را به چرکهای بدرنگی که با گذر زمان جا خوش میکنند؛ نداده بود. هر روز صبح علی الطلوع یک نیروی خدماتی کاملا آنها را میسابید و ضدعفونی میکرد. یک روز که کلاسهای سر ظهر را با زور و بلا از سر گذرانده بودم و آفتاب سوزان یزد، مغزم را سوراخ کرده بود؛ لِخ لِخ کنان خودم را به ایستگاه سرویسها رساندم اتوبوس گرم و لکنده و شلوغ خوابگاه که رسید، خودم را به هر ضرب و زوری شده لای جمعیت جا دادم و تا رسیدن به مقصد به جان دختری که در آن شلوغی، دهانش در فاصله ۱۰ سانتی از گوشم قرار گرفته بود و حرفهای صدتا یک غاز تعریف میکرد، دعا کردم. به محض اینکه پایم را بر روی اخرین پلهی راه پلههای طولانی و کشدار ساختمان گذاشتم تصمیم گرفتم خودم را به یک دوش آب سرد و یک چرت عصرگاهی دعوت کنم. وسط دوش گرفتن یک شکاف گوشهی دیوار پیدا کردم که هر از چند گاهی مورچههای سیاه به قول بچهی فامیلمان پاشنه بلند پوش یواشکی از آن بیرون میآمدند. بنا به عادت و رسم بچگی وسط اینکه در فکرهایم غوطه ور بودم شلنگ آب را به سمت شکاف دیوار گرفتم. چشمتان روز بعد نبیند صحرای محشر شد شبیه فیلمهای سینمایی حملهی مورچهها و زنبور ها به شهر، که در کودکیمان از تلویزیون پخش میشد؛ از همه جای حمام سفید خوابگاه، مورچههای سیاه پاشنه بلند پوش میبارید بگذریم که چطور از آن مهلکه، با هزارتا سلام و صلوات و غلط کردم، جان سالم به در بردم اما این بین تنها چیزی که خوب یادم مانده حس و حال مستاصلم در آن لحظات بود. این روزها همان حس و حال را تجربه میکنم انگار یکی یک شکاف در جمجمهام پیدا کرده و درست در همان نقطهای که فکرها و حسهای دردناکم هر از چند گاهی اجازهی خروج پیدا میکنند؛ با فشار زیااااد آب میریزد. حکایت آغل مورچههاست و حمام خوابگاه با این تفاوت که هیچ جوره پای فرار ندارم! در واقع آدمی هیچ جوره از خودش که نمیتواند فرار کند!

تصور کنید که اگر این افکار و احساساتمان هم قابل دیدن بودند، من در حال حاضر به مثابهی یک فیلم سینمایی ترسناک مجانی متحرک برای اطرافیانم بودم! حیف و صد حیف!
پینوشت: عکس را دوست عکاسم از کارگاهی در کوچه پسکوچههای یزد گرفته است و برایم یادآور آن دوران است?