نمیدانم نسل ما روغن زرد نخوردهها به پیری میرسد یا نه اما همیشه در ذهنم چیزی شبیه فیلم بوسیدن روی ماه همایون اسعدیان را برای دوران پیری متصور میشوم. دو دوستی که فارغ از تمام تفاوتهایشان خانهای را باهم گرفتهاند و دوران پیری را در کنار هم میگذرانند و اتفاقا اوقات خوشی هم دارند. این تصویر برای من زیبا و دلانگیز است. چند سالی است حتی به فکر خانه سالمندانی هستم که خودم و دوستانم جل و پلاسمان را جمع کنیم و از همین الان دور هم جمع شویم تا به پیری برسیم در واقع ایده من چیزی میان خانه مجردی و خانه سالمندان است میتوان گفت یک نوع «خانه مجردی دوستانه» است. به نظرم ایده معرکهای است! فقط نیاز دارد که بشینم و از سر حوصله میان تمام لایههای دوستیام، بگردم و برای کاندیداهای حضور در این مکان دعوت به عمل بیاورم.

راستش را بخواهید حضور تعداد زیادی دوست و رفیق خوب، فارغ از تفاوتهایمان برای من دلگرمی میآورد و ایده ساخت خانه مجردی دوستانه را پررنگتر! دلم را گرم میکند که حب و دوستی میتواند آدمها را بههم نزدیک کند و زندگی را قشنگتر سازد به شرط آن که هر کسی راهی را در پیش گیرد که نخواهد دیگری را به تملک خود درآورد و زنجیر بر گردنش بیندازد تا عقیدهاش را بر او تحمیل کند. در تمام اوقاتی که در حال رویاپردازی این ایده هستم، به این فکر میکنم اگر تمام عمر به این فکر میکردم که با آدمهایی شبیه خودم ارتباط برقرار کنم احتمالا هرگز نمیتوانستم دنیا را از دریچههای مختلف ببینم یا احتمالا هرگز چنین ایدهای به ذهنم نمیرسید که گروهی از افراد متفاوت را آن هم در یک مکان برای زندگی و دوستی دور هم جمع کنم. به قول ویکتور هوگو دوست خوب غم را از بین نمیبرد اما کمک میکند محکم سرپا بمانیم. مانند چتری که نمیتواند جلوی باران سیلآسا را بگیرد اما کمک میکند راحت زیر باران قدم بزنیم.
همه اینها باعث شده که بخواهم در تمام مراوداتم با والدین این موضوع را یاداوری کنم که فرزندانشان را به مهارت دوستی و صلح مجهز کنند چرا که کره زمین این روزها بیشتر از هرچیز به مردمانی با این ویژگی نیاز دارد. حتی پا را چند قدمی فراتر گذاشتم و در مطلبی که چند وقت پیش تحت عنوان آموزش مهارت دوستیابی به کودکان نوشتم جملهای در مقدمه برای نشان دادن اهمیت وجود دوستها در زندگی انسانها اضافه کردم که به دل خودم و خوانندگان نشسته بود که میخواهم مجددا اینجا تکرارش کنم. گفته بودم: شاید اگر سردمداران هر کشوری در کودکی بیشتر از هر چیزی مهارتهای دوستیابی و صلح را به جای سیاست، مشق میکردند دنیا به جای بهتری برای زندگی تبدیل میشد.