
مرور خاطرات کودکی همیشه برام جذاب بوده خصوصا وقتی خونه مامان هستیم و سه تایی با آبجی و داداش، تا صبح بیدار میمونیم و از اون وقتا میگیم و عشق می کنیم. بخش اعظم خاطرات به دعواهای من و داداشم مربوط میشه.
من و داداشم کلا یک سال و چهار ماه تفاوت سنی داریم، من بچه کوچیکه و ته تغاری و اون فرزند دوم و تک پسر خانواده.
اون زمان، نمیدونم مد بود یا خانواده ی ما زیادی حساس بودن که به من میگفتن حتما باید بگی داداش، اسمشو صدا بزنی بی ادبیه، اون ازت بزرگتره، داداشته و از این حرفا.
داداشم خیلی احساس بزرگی میکرد و دلش میخواست تحویلش بگیرم و براش احترام قائل بشم.از اونجایی که کمی لجباز و حرص دربیار بودم، موقعی که داداشم پیش دوستاش بود با صدای بلند میگفتم جوااااد بیا مامان کارت داره!!
قیافه اش اون لحظه شبیه لبو، قرمز میشد. میومد تو خونه و میگفت صد بار بهت گفتم جلو بقیه حداقل به من بگو داداش، فهمیدن این قضیه خیلی برات سخته؟ انقدر تو خنگی؟ منم فقط برّ و برّ نگاش میکردم.
یه خواهر بزرگتر هم داشتیم که بیچاره همیشه ساکت و خنثی بود، اگر هم به تحریک ما وارد بازی میشد، به محض وقوع خراب کاری، با آوای شیوای مادرم که بهش میگفت: شتر تو دیگه بزرگ شدی! تو دیگه بشین سرجات، آروم میشد و واقعا مینشست سرجاش.تو دعواها هم سریع تسلیم میشد و میگفت انقدر بزن تا خسته بشی و ما هم هرچی میزدیم میدیدیم صدایی ازش در نمیاد واقعا خسته میشدیم و رهاش میکردیم.
اما نگذر از دعواهای من و داداشم، انقدر همو میزدیم که از حال می رفتیم. همیشه دعوا با سوت داور ختم به خیر میشد. سوت داور برای ما شیون و ناله ی مامان بود در حالی که طاقتش طاق شده بود و چاره ای براش نمونده بود، وسط پذیرایی زانو میزد و در حالی که با دست تو سر خودش می زد گریه و زاری راه می انداخت و میگفت بس کنید خسته ام کردید! ذلّه شدم، آخرش از دست شما سر به بیابون میذارم و میرم.
قیافه ی من و داداشم اون لحظه دیدنی بود! چون در اوج عصبانیت و خشم و دعوا با دیدن این صحنه یکدفعه همه چیو فراموش می کردیم و می رفتیم تو بغل مامان و بوسش می کردیم و به غلط کردن می افتادیم.
برای لحظه ای سکوت همه ی شهر را فرا میگرفت!!
مامان خواهش می کرد حداقل یه روز با هم قهر باشید تا من آرامش داشته باشم اما واقعا نمیتونستیم حتی یه دقیقه با هم حرف نزنیم، هر وقت هم من میخواستم باهاش قهر کنم انقدر از مقابلم رد میشد، شکلک درمی آورد، لگد میزد، پامو له میکرد تا خونم رو به جوش بیاره. منم با پرت کردن وسایل خونه و شکستن اونا عصبانیتمو خالی میکردم که اگر پا میشدم میزدمش به خدا که مامان راضی تر بود.
خاطره و داستان بچگی من و داداشم به همین ها ختم نمی شه، انقدری هست که هنوزم با گذشت این همه سال هر بار که با هم هستیم یه داستان جدید تعریف میکنیم و میگیم و می خندیم.
ما عاشق هم بودیم و هستیم، با هم جنگیدیم، کتک خوردیم، گریه کردیم، خندیدیم و بزرگ شدیم. به خاطر داشتن همه ی اون لحظه ها خوشحالم و با یادآوریشون از ته دل میخندم و اشک میریزم و این زیباترین پارادوکس لحظه های زندگیمه.
خاطرات دوران کودکی رویایی هستن که بعد از بیدار شدن تا سالهای سال همچنان در ذهن به یادگار میمونن.
راستی!! شما هم هنوز خاطره های کودکیتون رو مرور میکنید؟ بیشتر خاطره هاتون مربوط به چه دورانی هست؟