مرا دریاب

دیروز که از بیمارستان به خانه برگشتم، خودمو در حال نامساعد روحی یافتم و پر از نگرانی و استرس بودم، فکرای مختلف دور سرم میچرخید، اشک که اَمونم رو بریده بود منو دلتنگ و دلتنگ تر میکرد. انگار به هر در و دیواری میزدم و در جستجوی یه نور، یه انرژی بینهایت و یه حس متفاوت بودم تا منو غرق امید و اطمینان کنه و سخت در آغوشم بگیره و نوید روزهای روشناییم بشه. بهم بگه لبخند بزن و باور کن که همه چی همونطور که دوست داری و بهش فکر میکنی پیش میره فقط آسوده باش!

اما نمیتونستم تمرکز کنم و به خودم مسلط بشم. حوصله ی کاری نداشتم. نه میتونستم حرفی بزنم و نه می تونستم تسلّی خاطر خودم بشم. فقط سکوت میکردم و قطره های اشک که یکی پس از دیگری روی گونه هام جاری میشدن و منو در خودم فرو میبردن.

سعی کردم بخوابم و به هیچی فکر نکنم نه سراغ کتاب خوندم رفتم و نه حتی نوشتن.

میخواستم خودم و همه ی فکر و ناراحتیهامو در سکوت خواب خفه کنم تا به آرامش نسبی برسم. همیشه هر وقت موضوعی ناراحتم میکرد میخوابیدم و بعد از چند ساعت که بیدار میشدم ندایی درونی بهم میگفت همه چی خواب بوده و دیگه بهش فکر نکن و گاهی واقعا روش موثری برام بود.

بعد از اینکه از خواب بیدار شدم برنامه ای که دوست داشتم رو برای تغییر حال و هوام، پلی کردم و ساعتها رو باهاش سپری کردم. هر از گاهی به ویرگول سر میزدم و متن هایی که به مذاقم خوش میومد رو میخوندم و کیف میکردم و به نویسنده اش احسنت میگفتم. دلم میخواست که خودمو با نوشتن مشغول کنم و حس و حالمو با بقیه به اشتراک بگذارم اما یه حس درونی منو از این کار دور میکرد.

به خاطر درگیری فکری موضوع خاصی، برای نوشتن در ذهن نداشتم. گاهی داستان زندگی مشترکمون رو مرور میکردم و بهش فکر میکردم حتی گاهی موضوعاتی مثل مرگ و شادی از ذهنم رد شدن تا راجعشون بنویسم اما این اشتیاق سرکوب میشد و ازش دست میکشیدم.

یه ترس درونی داشتم و غم و غصه انگیزمو له کرده بود.کلافه بودم و حس نا آرامی همه وجودمو در بر گرفته بود تا اینکه بلاخره بر این حس غلبه کردم و قلم و کاغذ رو برداشتم تا بنویسم.

نوشتم، از حس دیروز و امروزم، از احساس غریبی که دارم، از اینکه به دنبال یه حس نابم تا ذره ذره ی وجودمو در نور عمیقی غرق کنه و رنگ تازگی و نشاط و زندگی رو بهم برگردونه.

لحظه هایی تو زندگی هستن که فکر میکنی آخرین مرحله است و با گذشتن از غول مرحله آخر میتونی به سکون برسی غافل از اینکه کل مسیر این زندگی پر از غول هایی هستن که باید با تموم وجود شکستشون بدیم و مقاوم تر از قبل رو به جلو حرکت کنیم.

منم مثل خیلی های دیگه، مرحله های سختی رو تو زندگیم پشت سر گذاشتم و با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم کردم بهمین دلیل دوست دارم بدونم هر یک از شماها چطور تو لحظه های سخت حال خودتونو خوب میکنید؟ و برای اینکه بتونید راحت تر مرحله های مشقت بار زندگیتون رو پشت سر بگذارید و نشاط و انگیزه رو به زندگی برگردونید چه کار میکنید؟ و چه راه حلی براش دارید؟