ویرگول
ورودثبت نام
زهرا عظیمی
زهرا عظیمیمن آن چه برایم اتفاق افتاده نیستم بلکه همان چیزی هستم که برای تبدیل شدن به آن انتخاب می کنم..
زهرا عظیمی
زهرا عظیمی
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

امسال باید گفت سال نوتون قبول باشه!

یه سال دیگه گذشت و یه ماه رمضون دیگه هم اومد. امسال ماه رمضون همراه فصل بهار شده و به همین خاطر نسبت به سالهای قبل کمی متفاوت تره. الان مردم نمی دونن باید سال نو رو تبریک بگن و مراسمات عید دیدنی رو به جا بیارن یا تدارک ماه رمضون و مهمونی و افطاری دادن رو بچینن. چند سالی بود که بوی عید و بهار رو حس نمی کردیم دیگه امسال ماه رمضون به کلی حال و هوای عید رو برامون محو کرد.


ما مثل هر سال به بهانه ی عید اومدیم پیش خانواده اما خوب چه کنیم که بیشتر ماه رمضونه تاعید. بنده با اینکه روزه نمی گیرم اما در افطاری و سحر مامان اینا رو همراهی می کنم.

چند شب پیش که تو پذیرایی خوابیده بودم، وقتی مامان اینا برای سحری خوردن بیدار شدن از صدای پچ پچ های آبجی و داداش که در حال مرور خاطره ی ماه رمضونای دوران بچگی شون بودن، کم کم خواب از سرم پرید و بیدار شدم و به جمعشون پیوستم. داداش گفت به به زهرا خانوم باز گشنه اشون شده !! از اونجایی که وقتی از خواب بیدار می شم ویندوزم دیر بالا میاد و حال حرف زدن ندارم، چیزی نگفتم و مشغول غذا خوردن شدم و اونها هم به صحبت هاشون ادامه دادن از مشقت های روزه گرفتن تو روزهای گرم و بلند تابستون و افطاری دعوت شدن های قدیم و... گفتن.

من هم تو ذهنم با خودم خاطره بازی می کردم و گذشته برام مرور می شد.

یاد زمان هایی افتادم که یه دختر 7-6 ساله تپل مپلی و تنبل بودم. خیلی واضح خاطرات اون زمان تو ذهنم نقش بست. اون موقع شبای قدر مصلی می رفتیم و مثل الان نبود که تو هر کوچه و محله ای یه مسجد بسازن. تنها یه مصلی بود و همه برای مراسمات مختلف تو اون مکان حضور داشتن.

یادمه شبای قدر بعد از اینکه افطار می کردیم ما بچه ها می نشستیم فیلم های ماه رمضون رو می دیدیم و مامان مشغول سحری درست کردن می شد. بعد از اینکه ته فیلم ها رو در می آوردیم کم کم برای رفتن به مصلی و پیوستن به مراسم دعای جوشن کبیر و قرآن به سر آماده می شدیم.

من طبق معمول کلی خوراکی بر می داشتم البته این بار نیتم خیر بود? میخواستم مشغول باشم تا خوابم نبره. اما همیشه حوالی ساعت 12-1 بامداد، مقابل پای مامان دراز می کشیدم و تا خود سحر می خوابیدم. بعد از اینکه مراسم تموم می شد مامان بهم می گفت پاشو پاشو سریع باید بریم خونه سحری بخوریم الان اذان رو می گن پاشووو دیگه.

تو اوج خواب بودم و فکر می کردم خونمون هستم اما با شنیدن این جمله حس خیلی بدی بهم دست می داد و عصبانی می شدم. می گفتم اه مامان ولم کن من اصلا همین جا می خوابم. چرا ما اومدیم اینجا من خوابم میاد حال ندارم بلند بشم.

آبجی و مامان دستمو می گرفتن به زور بلندم می کردن. وقتی میومدیم بیرون نسیم خنک که تو صورتم می خورد چشامو می بستم تا خواب از سرم نپره و تو خواب و بیداری راه می رفتم و غر می زدم وسطای راه به مامان اصرار می کردم که بغلم کن اگر هم گوش نمی کرد وسط خیابون دراز می کشیدم. مامان بیچاره هم مجبور می شد و بغلم می کرد. نفس زنان منو تا نزدیکای خونه می آورد. به محض رسیدن با خوشحالی می پریدم تو رختخواب و با خیال راااحت تا صبح می خوابیدم.

هنوزم با یادآوریش حس لذت بخشش رو کامل درک می کنم و دلم می خواد برای لحظه ای لااقل خواب عمیق اون دوران رو تجربه کنم.

همچنان که آبجی و داداش در حال صحبت بودن، این خاطرات هم از تو ذهنم میگذشتن تا اینکه با صدای مامان که گفت برنج نمیخوری دیگه؟! به خودم اومدم.

امسال که به لطف مادر شدن از روزه گرفتن محروم شدم اما چون خونه مامان هستم تا حدودی حال و هوای ماه رمضون رو حس می کنم و دوباره با آبجی و داداش شبای زیادی رو می تونیم کنار هم صبح کنیم. اما واقعا جالبه بچه که بودیم دوست داشتیم زودتر بزرگ بشیم اما حالا آرزو میکنیم برای لحظه ای به اون دوران برگردیم و حتی یادآوری اون دوران هم حالمون رو خوب می کنه.


شما از ماه رمضون خاطره ای دارید که با گفتنش در حس و حال خوبتون شریک بشیم؟

منبع عکس


کودکی
۴
۵
زهرا عظیمی
زهرا عظیمی
من آن چه برایم اتفاق افتاده نیستم بلکه همان چیزی هستم که برای تبدیل شدن به آن انتخاب می کنم..
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید