ویرگول
ورودثبت نام
تابلوی مورد علاقه‌ات در موزه
تابلوی مورد علاقه‌ات در موزهتابلوی مورد علاقه‌ات در موزه مرکزی شهر برایت از قدیمی ترین سنگ که درون عمیق ترین درازگودال است تا کلاغ هایی که اخبار سرزمین های شرقی را می‌آورند میگوید...
تابلوی مورد علاقه‌ات در موزه
تابلوی مورد علاقه‌ات در موزه
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

دهمین روز از ششمین ماه سال

7 سال...درست 7 سال از 10 جولای سال 2000 میگزره. سال ورود نخستین گروه فضانوردان به ایستگاه فضایی بین المللی یا درست سالی که من فهمیدم که همه ی ما به یک تی11 تیمارستان کریبتون نیاز داریم... تی11 ای که بعد از اینکه چشم شمارو به حقیقت ها باز میکنه برای اخرین بار اوج میگیره و پرواز میکنه.
من ملاقاتش کردم، درست روز دهم شیشمین ماه سال. داخل اتاق 11 تیمارستان کریبتون..در حالی که با توهماش دست و پنجه نرم میکرد.....

بارانی که امروز می بارید و اسمان خاکستری نمای خوبی را برای ساختمان بزرگ و بتنی تیمارستان به ارمغان اورده بود.
<< تیمارستان کریبتون، وابسته به خیریه >>
وارد ساختمان شدم. سکوت بود و هر از گاهی صدای چکه ی اب می امد، سرد بود..به سردی دستانم در زمستان هنگامی که بدون دستکش به طرف مدرسه میدویدم. خاطرات تلخ...بخشی جدایی ناپذیر از زندگی همه ی ما.     -اقای وین تشریف بیارید از این طرف... با صدای زن به خودم امدم: اه خانم شما کجا هستید؟       -اینجا، میز پذیرش.   به طرف میز رفتم. بعد از رسیدن متوجه ی زن کوتاه قدی با اندام های درشت شدم که با چشمان ریزش به من خیره شده بود. عجب پس اینجا قایم شده بود: سلام خانم من مایکل...  –بله اسمتونو شنیدم اقای وین...من لیزا پین هستم. از اشنایی باهاتون خوشبختم و ورودتونو به اسایشگاه خیر مقدم میگم. مدیر اینجا اقای جان سایرسه. متاسفانه امروز نتونستن برای خوش امد گویی به اسایشگاه بیان و اسایشگاه رو به شما نشون بدن پس اینکارو به من واگزار کردن. اینجا متشکل از.... 

صدای وحشتناک بلند و گوش خراش ضربه های محکم به شیشه صحبت های زن را قطع کرد. زن با وحشت از جا پرید و همانطور که اسم << واتسون>> را فریاد میزد به طرف اتاقی یورش برد...ضربات هر لحظه شدید تر میشد و مرد پیری که گویا واتسون نام داشت به سرعت برای کمک به طرف همان اتاق حرکت کرد....   11 ، عددی بود که بالای اتاق حک شده بود... 11 مثل یازده روزی که پدرم از شدت گرسنگی توان صحبت نداشت. تلخ و سوزناک درست مثل زجه هایی که حالا از اتاق به گوش میرسید... به قدری برایم عجیب بود که توانایی حرکت نداشتم. بعد از گذشت چند دقیقه صداها ارام تر شد و بالاخره زن و مرد از اتاق بیرون امدند...                                                       زن به ارامی گفت: این دختر هر روز داره بدتر میشه! نمیدونم باید باهاش چیکار کنیم.... 

مرد با تاسف سری تکان داد و همراه زن به طرف میز پذیرش حرکت کرد.   زن دوباره نگاهی همراه لبخند به من کرد: واتسون ایشون اقای وین هستن...همون دکتری که دیروز بهت گفتم.         مرد پیر نگاهی سرزنده جوری که انگار چند دقیقه ی پیش اتفاقی نیوفتاده بوده است به من انداخت و گفت: سلام..سلام..خوش امدید اقای وین. من واتسون هستم..واتسون پیر.  با این حرف هم مرد و هم زن خنده ی کوتاه تلخی کردند....        به ارامی گفتم: سلام...اقای واتسون...از اشنایی باهاتون خوشبختم...   هنوز به خاطر اون زجه ها در شوک بودم.   زن که متوجه ی حالات من شده بود به ارامی گفت: اه بله، اون صداها...ما دیگه عادت کردیم. اون دختر مشکلاتش هر روز بیشتر و بیشتر میشه...واقعا تلخه...یادم میاد وقتی همسن این دختر یعنی 17 سالم بود.... حرفش را قطع کردم: اسمش چیه؟  -اوه بله..خب ما نمیدونیم..یعنی هیچکس نمیدونه... همه به اسم تی میشناسنش.... بدون توجه به ادامه ی حرف های زن به طرف اتاق حرکت کردم....در نیمه باز بود و نور خورشید به داخل اتاق میتابید...چه باران کوتاه مدتی!    در کنج اتاق دختری همانطور که پرتو های نور بر موهای تازه روییده ی سرش میتابید، زانوهایش را بغل کرده بود و به نقطه ی نامعلومی خیره شده بود...


۳
۴
تابلوی مورد علاقه‌ات در موزه
تابلوی مورد علاقه‌ات در موزه
تابلوی مورد علاقه‌ات در موزه مرکزی شهر برایت از قدیمی ترین سنگ که درون عمیق ترین درازگودال است تا کلاغ هایی که اخبار سرزمین های شرقی را می‌آورند میگوید...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید