7 سال...درست 7 سال از 10 جولای سال 2000 میگزره. سال ورود نخستین گروه فضانوردان به ایستگاه فضایی بین المللی یا درست سالی که من فهمیدم که همه ی ما به یک تی11 تیمارستان کریبتون نیاز داریم... تی11 ای که بعد از اینکه چشم شمارو به حقیقت ها باز میکنه برای اخرین بار اوج میگیره و پرواز میکنه.
من ملاقاتش کردم، درست روز دهم شیشمین ماه سال. داخل اتاق 11 تیمارستان کریبتون..در حالی که با توهماش دست و پنجه نرم میکرد.....
بارانی که امروز می بارید و اسمان خاکستری نمای خوبی را برای ساختمان بزرگ و بتنی تیمارستان به ارمغان اورده بود.
<< تیمارستان کریبتون، وابسته به خیریه >>
وارد ساختمان شدم. سکوت بود و هر از گاهی صدای چکه ی اب می امد، سرد بود..به سردی دستانم در زمستان هنگامی که بدون دستکش به طرف مدرسه میدویدم. خاطرات تلخ...بخشی جدایی ناپذیر از زندگی همه ی ما. -اقای وین تشریف بیارید از این طرف... با صدای زن به خودم امدم: اه خانم شما کجا هستید؟ -اینجا، میز پذیرش. به طرف میز رفتم. بعد از رسیدن متوجه ی زن کوتاه قدی با اندام های درشت شدم که با چشمان ریزش به من خیره شده بود. عجب پس اینجا قایم شده بود: سلام خانم من مایکل... –بله اسمتونو شنیدم اقای وین...من لیزا پین هستم. از اشنایی باهاتون خوشبختم و ورودتونو به اسایشگاه خیر مقدم میگم. مدیر اینجا اقای جان سایرسه. متاسفانه امروز نتونستن برای خوش امد گویی به اسایشگاه بیان و اسایشگاه رو به شما نشون بدن پس اینکارو به من واگزار کردن. اینجا متشکل از....
صدای وحشتناک بلند و گوش خراش ضربه های محکم به شیشه صحبت های زن را قطع کرد. زن با وحشت از جا پرید و همانطور که اسم << واتسون>> را فریاد میزد به طرف اتاقی یورش برد...ضربات هر لحظه شدید تر میشد و مرد پیری که گویا واتسون نام داشت به سرعت برای کمک به طرف همان اتاق حرکت کرد.... 11 ، عددی بود که بالای اتاق حک شده بود... 11 مثل یازده روزی که پدرم از شدت گرسنگی توان صحبت نداشت. تلخ و سوزناک درست مثل زجه هایی که حالا از اتاق به گوش میرسید... به قدری برایم عجیب بود که توانایی حرکت نداشتم. بعد از گذشت چند دقیقه صداها ارام تر شد و بالاخره زن و مرد از اتاق بیرون امدند... زن به ارامی گفت: این دختر هر روز داره بدتر میشه! نمیدونم باید باهاش چیکار کنیم....
مرد با تاسف سری تکان داد و همراه زن به طرف میز پذیرش حرکت کرد. زن دوباره نگاهی همراه لبخند به من کرد: واتسون ایشون اقای وین هستن...همون دکتری که دیروز بهت گفتم. مرد پیر نگاهی سرزنده جوری که انگار چند دقیقه ی پیش اتفاقی نیوفتاده بوده است به من انداخت و گفت: سلام..سلام..خوش امدید اقای وین. من واتسون هستم..واتسون پیر. با این حرف هم مرد و هم زن خنده ی کوتاه تلخی کردند.... به ارامی گفتم: سلام...اقای واتسون...از اشنایی باهاتون خوشبختم... هنوز به خاطر اون زجه ها در شوک بودم. زن که متوجه ی حالات من شده بود به ارامی گفت: اه بله، اون صداها...ما دیگه عادت کردیم. اون دختر مشکلاتش هر روز بیشتر و بیشتر میشه...واقعا تلخه...یادم میاد وقتی همسن این دختر یعنی 17 سالم بود.... حرفش را قطع کردم: اسمش چیه؟ -اوه بله..خب ما نمیدونیم..یعنی هیچکس نمیدونه... همه به اسم تی میشناسنش.... بدون توجه به ادامه ی حرف های زن به طرف اتاق حرکت کردم....در نیمه باز بود و نور خورشید به داخل اتاق میتابید...چه باران کوتاه مدتی! در کنج اتاق دختری همانطور که پرتو های نور بر موهای تازه روییده ی سرش میتابید، زانوهایش را بغل کرده بود و به نقطه ی نامعلومی خیره شده بود...
