دوباره برگشتی؟
حتما حالا وحشت زده به قسمت هایی از صورتم که پنهون نیست خیره شدی و عقب عقب میری...
ولی جای نگرانی نیست
هر هفته تماشات میکردم وقتی وارد این سالن میشدی و از کنار آثار مختلف میگذشتی ولی چشمات بهم میگفت چقدر دلت میخواد زودتر به من برسی
مثل یه اعتیاد
خودتم نمیدونی چرا انقدر تصویر من بین این قاب های چوبی برات اسرارآمیزه....
نیاز نیست انقدر قیافتو چپ کنیو و جوری رفتار کنی انگار متوجه حرفام نمیشی
میدونی اهمیتی نداره
میتونی هربرداشتی که خواستیو از حرفام بکنی
هر برداشتی که ارومت میکنه یا بهت امید میده و حتی به نظرت درسته...
فقط پای حرفام بشین
منو تو راه طولانی ای در پیش داریم
