-از چی بیشتر از همه میترسی؟ این از زبان دختر وقتی که به ارامی به طرف تخت خوابش می رفتم در امد: خب! سوال جالبیه ولی نه برای اولین دیدار.
–از چی بیشتر از همه میترسی؟ لحظه ای به سمت تردید رفتم اما خیلی زود دوباره به جاده ی اصلی بازگشتم: دیگه هیچ چیزی منو نمیترسونه. پوزخندی زد. اما شیرین. –چیز خنده داری وجود داره؟ همانطور که چشمانش محو نقطه ی نامعلوم بود گفت: دروغگوی مزخرفی هستی. نفس عمیقی کشیدم. تن دختر که با لباس سفید ساده ای پوشیده شده بود لحظه ای لرزید اما خیلی زود به همان حالت مسمم قبلی بازگشت. پرسیدم: چرا؟ دلیل اون صدا هایی که از اتاقت بیرون میومد چی بود؟ جوابی نداد... انگار دیگر در این دنیا نبود. ساکت، ساکت مثل سکوت من و مادرم وقتی که پدرم را زیر خروارها خاک دفن میکردند. دوباره پرسیدم: چرا به شیشه ی پنجره ضربه میزدی؟ مثل قبل سوال من را بدون جواب در سرزمین مخشوش ذهنم رها کرد. سری تکان دادم: باشه....پس بعدا باهم حرف می زنیم. بلند شدم و به سمت در اتاق رفتم که کلماتی از دهان دختر بیرون امد: میخواستم کمکش کنم..مایکل وین لحظهای مکث کرد و ادامه داد: همونطور که تو اینجایی تا به تصورت کمکی باشی..
برگشتم سمت دختر. انگشت اشاره اش را به سمت نقطه ای از اتاق که چیزی جز دیوار وجود نداشت بالا اورد، با کنجکاوی پرسیدم: کی؟ دختر به ارامی لبخندی زد و پاسخ داد: همون دختر...اونی که اونجاست...
