امروز اصلا آانسان مفیدی نبودم ، مثل دیروز و پریروز و روزهای قبل تر. احساس گیجی میکنم، انگار هر روز صبح که بیدار میشم هزارتا سواره نظام دارن توی سرم به تاخت میرن. مینشینم رو تخت و سعی میکنم چند نفس عمیق بکشم بلکه از رنج و سنگینی وجودم کاسته بشه و بتونم فکر کنم که یادم بیاد قبلا روزم رو چجوری شروع میکردم، وقتی از خواب بیدار میشدم حالم چطوری بود ؟اونموقع ها بیدار میشدم که چیکار کنم؟ اصلا از کجا میدونستم که باید چیکار کنم؟ اون وقتا که بلد بودم زندگی کنم از کجا یاد گرفته بودم؟ چرا دیگه بلد نیستم؟ چرا هیچی یادم نمیاد؟
انگار هر چی جلو تر اومدیم و بیشتر فهمیدم، دیگه کمتر میدونستم کار درست چیه. از یه جایی به بعد افسار زندگی پاره شد و حالا من جایی هستم که بهش تعلق ندارم، من به این خونه، به این تخت، به این بدن، به این زندگی، به هیچ کدوم تعلق ندارم و این حس بی تعلقی داره بیچاره م میکنه.
تو بیست وچهار سالگی انگار هفتاد سالمه حوصله هیچی و هیچکسی رو ندارم فکر میکنم بسه دیگه زیادی اینجا بودم. همه ش میخوام برم اما نمیدونم کجا ... همه ش میخوام نباشم، اما نمیدونم اگه اینجا نباشم باید کجا باشم. خودم رو تو اینه که نگاه میکنم سیزیف میاد جلوی چشمام، با این تفاوت که سنگی به دوش اون بود مدتیه که در گلوی من گیر کرده و راه هوا رو بسته احساس خفگی دارم؛ منتظرم که یکی برام لیستی بنویسه بده دستم بگه بیا این کار هارو انجام بده درستش اینه، زندگی اینه، وقتی که این کارها رو انجام بدی دوباره زنده میشی.
نمیدونم چم شده اما خودمو زندگیم و گم کردم لطفا هر کسی که راهو بلده پیدام کنه . ممنون
.
.
.
از اول کار در اندرون او حزنی غالب بود و پیوسته از خلق رمیده بود و پای از رفتن درکشیده بود. سبب این بود که از نوحه گری شنید: کدام روی و موی بود که در خاک ریخته نشد؟ دردی عظیم از این معنا در وی فرود آمد و قرار از او برفت و متحیر شد. بدو گفتند تو را چه بوده است؟ او واقعه باز گفت و گفت : دلم از دنیا سرد شده . چیزی در من پیدا گشته که راه بدان نمیدانم و در هیچ کتاب معنای آن نمیابم و به هیچ فتوا در نمی آید.
گفتند این کاری نباشد که در خانه متواری شوی . کار آن باشد که گام در راه نهی. هیچ نگویی. به راه بنگری . راه خود با تو خواهد گفت از آن هزار پرسش بر دلت .
و او به جستجوی راه شد. راه هایی که به سر نمیرسیدند و پایانشان نبود. راه هایی پیچ در پیچ که به هیچ کجا نمیرفتند.
