گمان میکردند تنهایی، دیواری است میانِ من و جهان؛ اما من آموختم که تنهایی، باغی است مخفی، خلوتی که در آن، جسورانهتر از همیشه، با خودِ راستینم روبرو میشوم. اینجا، جایی است که عشق، نه از سرِ نیاز، که از سرِ فراوانی، جوانه میزند. ریشههایش را در سکوتِ خویش میدواند و شاخههایش را به سویِ آفتابِ اعتماد میگشاید. این تنهایی، نه گریز، که آغازی است؛ آغازی برای درکِ شکوهِ حضورِ خویش، و شاید، تنها راهِ یافتنِ عشقی که شایستهی آنیم…”