اِی دوست چه کردَم مَن
وَقتی که تو را دیدَم
زَنگی وُ صِدایی را ،دَر گوش شِنیدَم مَن
گُفتَم : که من آیا او
کِی ما بِتَوانیم شد
دوستانِ صَمیمی هَم
.
بُرون گِرایی دَر تو
دَرون گِرایی در مَن
که رَنج داشت بَر تَن
بَعد اَز به وَصِلِ دوستی
.
آن دوستیِ مَعمولی ، آن دوستیِ مَعمولی
لیکَن پَرده بود بَر صَمیمی
که دَر ظاهِر بُدیم مَعمولی
دَر واقِع بُدیم صمیمی
.
با آن هَمه اِشتِباهَت
با آن هَمه تِشنِگی
با آن هَمه شَهوَتَت
که به خاطِرِ دوستی و دوست ماندَن با هَمه
با بَضیان وُ تَک تَک آن
.
که تُو را
خوب بِخوان ، که تُو را
تُو را ، تُو را
بَرایِ جَمالِ جِسمَت
جَمالِ رویَت
به این دَلایِل تو را خواهَند
.
چِرا نِمی فَهمی ؟ چرا نِمی دانی؟
چِرا نِمی بینی
چِرا نِمی خواهی
بِدان هَمه آنها ، که با تُو دوستانَند
اَگر نَگی چَشمی
اَگر نَگی چَشمی
که چَشمِ چَشم لَفظان
.
بِدان هَمه آنها ، بِدان هَمه آنها
دِگَر دوستی نَباشَند
نَباشد آن دوستی
چِرا تو مَنظورَم
چِرا نِمی فَهمی؟ ، چِرا نِمی فَهمی ؟
چِرا نِمی خواهی ، چِرا نِمی دانی ؟
.
چِرا نَخواهی تُو ، نَدانی مَنظورم ؟
چِرا نِمی فَهمی ؟
.