مِعماریِ (پایتَختِ روح)با واژه یِ(عِقش)

با حوصله خوانده شود جدید ترین نوآوری تاریخ بشر.
روزگاری دراز، همه‌جا سخن از دل بود و قلب؛
.
اِنگار پایتخت تمام عواطف، تصمیم‌ها و شورهای انسانی در میان سینه‌گاه جا خوش کرده بود.
.
اما «عارف» در خلوت سلوک و تفکر خود، به نقطه‌ای رسید که نگاهش را به درون انسان چرخاند.
.
او دید که جهان درون ما به تغییر و بازنگری بزرگی نیاز دارد.
.
عارف در روزگاری که واژه‌ها گاه کهنه و فرسوده می‌شوند، واژه‌ای تازه آفرید؛
.
واژه‌ای به نام « عِقش ».
.
مردم تعجب کردند و پرسیدَند:
«عِقش یعنی چه؟ این چه واژهٔ تازه‌ای است؟»
.
او با آرامش و صبوری پاسخ داد:
.
«این واژه، هم‌تایِ عشق است، اما از جنسی دیگر؛
.
جنسی که ریشه در شناخت و خرد دارد.» و واژه را بخش کرد تا همگان بفهمند:
.
« عِ »از علاقه می‌آید.
« عِق » از عقل سرچشمه می‌گیرد.
« شِ » نشانه‌ای از شدت و استواری است.
.
پس «عِقش» یعنی(علاقهٔ عقلی شدید)؛
.
پیوندی عمیق که بر پایهٔ آگاهی و اندیشه استوار است،
نَه صرفاً شور و هیجان زودگذر دل.
.
عارف برای اینکه این تحول فکری را روشن کند،
.
**دست به یک جابجایی بزرگ در (پایتخت وُجود) انسان زد :
.
او پایتخت روح را از «قلب و دل» به «مغز و عقل» انتقال داد.
.
او دریافت که مغز و عقل با هم تفاوت‌های بنیادینی دارند؛
.
** مَغز، ابزاری مادی و قابل دیدن است، اما عقل، جانی معنوی و نادیدنی است.
.
** عقل در درون مغز جای دارد، درست مانند روح که در کالبُدِ تن حُلول کرده است؛
.
عقل همچون جانی است که در قاب مغز جای گرفته و رَوان شده است.
.
این روایت، داستانِ سفری است از هیجان‌های ناپایدار به سوی عقلانیتی آگاهانه؛

سفری که در آن، خرد، مسنددارِ راستین وجود انسان می‌شود.
.