منطق، میدانِ نبردی برای فرسایشِ باورها نیست؛ بلکه راهیست برای تماشایِ پیوستهیِ حقیقت.
ما در جستجویِ حقیقت، نه به دنبالِ یک پاسخِ ناگهانی، که در پیِ عمقبخشیدن به کاوشهایِ خویش هستیم.
در این مسیر، «منطقِ تضاد» قطبنماییست که ما را از پوستهیِ ظواهر عبور میدهد و به جانمایهیِ پدیدهها میرساند.
.
شالودهیِ این روش، بر هنرِ «پرسشگری» استوار است. پرسش، ابزاری برای دانستن نیست؛ کلیدیست برای گشودنِ درهایِ بسته.
ما در «منطقِ تضاد»، با آنچه آن را موتورِ پرسشگری مینامیم، به پیش میرویم. کارِ ما مانندِ حفاری در سنگلاخِ نادانی است؛ ما با انبوهی از پرسشها با
ده پرسشِ درست و ده پرسشِ نادرست – آغاز میکنیم.
این، آغازی برای غربال کردنِ نور از تاریکی است. هرچه پیش میرویم، بارِ این سؤالات را سبکتر میکنیم، تا آنجا که تنها پنج پرسشِ بنیادین در دستانمان باقی میماند.
.
سختترین و در عینِ حال زیباترین مرحله، همینجاست: همنشین کردنِ تضادها.
ما این پنج پرسشِ کلیدی را در برابرِ یکدیگر قرار میدهیم، نه برای آنکه یکی بر دیگری پیروز شود، بلکه برای آنکه در برخوردِ این تضادها، جرقهای متولد شود.
در تلاقیِ این تقابلها، ما به دنبالِ «سؤالِ کلیدی» هستیم؛
همان پرسشِ برهنه و بیطرف که همچون ترازویی دقیق، ذهن را از سوگیری و توهم میپیراید.
.
این انضباطِ فکری، ذهن را به زمینی بدل میکند که از بارانِ پرسشها اشباع شده است.
حقیقت در این روش، جایزهیِ نهایی نیست؛ بلکه محصولِ جانبیِ همین انضباط و صبوری است.
وقتی پرسشهایِ ما به کمالِ پختگی میرسند، ذهن در سکوتی سنگین و پرمعنا، آمادهیِ رویشِ «شهود» میشود.
آنگاه، حقیقت نه به شکلِ یک پاسخِ بیرونی، که همچون نوری که از درونِ پدیدهها میتراود، رخ مینماید.
.
«منطقِ تضاد» بیش از آنکه یک فن باشد، مرامی برای دیدنِ «کلِ کلیات» است؛
برای آنان که جرأت دارند از مرزهایِ معمولِ اندیشه بگذرند و در عمقِ هستی، به تماشایِ حقیقتی بنشینند که دیگر هیچ حجابی بر آن نیست.
.
اثر :عارف مصباح
نویسنده : عارف