با حوصله خوانده شود.
.
در جهانِ پرشتابِ امروز که واژگان گاه در حصارِ دشواریِ آرایههایِ دیریاب حبس میشوند، «ادبیات» نیازمندِ بازگشتی دوباره به قلبِ مخاطب است.
شعر، نردبانی است برای صعودِ جانِ آدمی، و چه دردی بالاتر از آنکه مخاطب،
پیش از چشیدنِ شهدِ معنا، در پیچیدگیِ صورت گرفتار شود و عطشِ فهمیدن، جای خود را به خستگیِ خواندن بدهد.
.
«عارف مصباح» در ابداعِ سبکِ «غزل نو عارف»، کوشیده است تا این جداییِ تاریخی میانِ شاعر و مخاطب را ترمیم کند.
این سبک، نه یک نمایشِ تکلف، که تلاشی است صادقانه برای جاری کردنِ رودِ احساس در بسترِ کلماتی که با زندگیِ روزمرهی مردم پیوندی ناگسستنی دارند.
.
((ویژگیهایِ متمایزِ سبک)):
.
(سهولت در انتقالِ معنا) : در این سبک، دشواریِ کلمات و پیچیدگیِ مفاهیم، در حدِ متعادلِ سی تا چهل درصد تنظیم شده است.
هدف، آن است که خوانندهیِ مشتاق، تنها با یک دقیقه تأمل،
به لایههایِ درونیِ شعر نفوذ کند و «ضربه فنیِ معنایی» را در انتهای کلام دریابد.
(تلفیقِ اصالت و آزادی) : «غزل نو عارف» بر پایهی پیوندِ چهار قالبِ اصیلِ کلاسیک (غزل، مثنوی، قصیده و نیمایی) بنا شده است.
در «قالبِ قدیمی»، شاعر با بهرهگیری از ۱۰ تا ۳۰ بیت، فرصت مییابد تا مقصودِ خود را بیواسطه بیان کند؛
و در «قالبِ جدید»، با رعایتِ قوانینِ نیمایی همراه با قالب های، غزل ، مثنوی ، عارفی(قدیمی معمولی)، استفاده کند
و آزادیِ فرمی را برای روایتِ احساسات به کار میگیرد.
(نوعِ ادبی) : این سبک، خود را از چارچوبهایِ حماسیِ دور از ذهن رها کرده و تمرکزِ اصلیِ خود را بر گونههای «غنایی»، «تعلیمی» و «نیمایی» قرار داده است.
* شکستنِ قیدهای عروضی: «عارف مصباح» با تکیه بر واجآرایی، جناس و تکرار، وزنهایِ عروضی را به نفعِ ضربآهنگِ کلام تغییر داده تا موسیقیِ شعر، فدایِ محتوا نگردد.
.
«غزل نو عارف» دعوتی است به یک همنشینیِ صمیمانه؛ دعوتی به شعری که در عینِ تازگی، اصالتِ پیشینیان را نیز پاس میدارد.
این سبک، نه برای فخرِ نویسنده،
بلکه برای «فهمِ خواننده» ابداع شده است تا ادبیات دوباره به جایگاهِ حقیقیاش، یعنی میانِ مردم، بازگردد.
نمونه یکم :
شِکَستِ غم، پیروزیِ صَبر
.
چه کُنم زِ روزگاری
که دَهَد تَن آزاری
.
چه کُنم زِ روزگاری به قِضاوَت
که گویَند بَر من ناراحَتی و شِکایَت
.
تا کِی سُکوت بِنمودَم زِ آزاری
که در آیَند هَمِگان به قاضی
.
سَر کُنم زین روزگا را
بُگذرد رَنجان ها را
.
تو چون من صَبوری کُن
همگان را به صبوری یاد کُن
.
عارِف چه گویی به هَمِگان
چه گویی به مَنِ عُضوگان
.
که هَستم زین هَمِگان
اِی شاعِر هَست زان حَلَمِ بُرد باری زِ هَمِگان
.
این تو هَستی جَوان
صَبوری هَست جَوانه
.
نَزار غَم شَود در تو چیره
که غم در تو پیره پیره
.
پیریِ غَم ، شِکَستِ غم
صَبرِ تو ، پیروزیِ تو
.
خوشحالی است زِ خودَت
پیروزی است زِ صبرَت
.
تَداوُل مَکُن زین ها(۱)
مَشو نومید زین ها
.
۱ : تَداوُل : رَها
.
اثر: عارف مصباح
قالب: قدیمی معمولی