این را با حوصله بخوانید،معنا ها مشخص هستند.
شَرحِ حال
عارف به نامی دَر زَمان،او در زَمان وُ دَر جهان
او دَر جَهانِ تِکنولو ، نامِ پِدَر مِصباحِ آن(۱)
.
پانُزدَهی بَر ساله شُد، او دَر دَرون چاله شد
او دَر درون بَر چاله شد، در چاله بَر فِکر وُ به جان
.
مِصباح دادَش دَر به خود،تَغییر ها دَر هَر به خود
او کَمتَر از به پَن سال، تَغییر ها در هر خود آن
.
عَقلَش بِشد نورانِ خود، دَر هَر به دَم زورانِ خود
حَتی که او دَر هَر سُخَن، تَغییر کرد او دَر زَبان
.
اودَر زبان شُد دَر به تُند،در تُندیَش چونان به شَمس
گُستاخیَش بالا بُدَش،حتی چو شَمس در دانِشان
.
دَر هِجدَهی بالا بِشد، دانِش در او دانا بِشد
هَر کَر وُ فَر خویَش بِشد، او بَر شُدَش در اِمتَحان
.
در اِمتَحان دَه ها نَفر، در عِینِ حال دَه ها سَفَر
دَه ها سَفر در عَقلِ خود، دَه ها نَفر شُد خالِفان
.
خالِف مُخالف هَر به این، آن ها مُخالف بَر به این
چون عَقلِ این نوران بُوَد، بَرتر بُدَش کُلِ جَهان
.
این دَر جَهان وُ دَر زَمان،عارف شُدَش واقِف به خود
دَر قَبلِ این مَحبوب بُدَش، نَبوَد دِگَر جُزوِ حُبان
.
او دَر جهانِ تِنکولو، بَرده نَباشَد دَر به نو
مَردم بخواهَند بَرده را، بَر طاعَتِ حَرفانِشان
.
عارف نَخواهَد بَردّگی، مَنفور شُد در زِندِگی
در زِندِگی مَنفور شد،مَنفور شُدَش از اِمتَحان
.
این اِمتَحان را آن خُدا، تَرتیب داد تا شُد جُدا
او را جُدا کَرد اَز عُموم، لیکَن بُوَد دَر جَمعِشان
.
حَرفانِ این تیغ اَس به هَر،زَهران کُند مَعلوم به هَر
رَفتارِ او هَمچوم زَبان ،نَبوَد ریا هیچ اَز زَمان
.
(۱): این به معنایِ این است که، نام پِدری مصباح است.
.
غزل سنتی.
