((این نو آوریِ دیگری در منطق است،با دقت و حوصله خوانده شود،که برایِ زندگی فَردی و خانوادِگی و اجتماعی وُ ( فلسفی و..... ) خیلی کاربُردی است.))
در جهانِ پرآشوبِ کلمات، جایی که حقیقت غالباً در پسِ زرقوبرقِ پاسخهایِ زودگذر پنهان شده است،
(عارف مصباح)با ابداعِ «منطقِ تضاد»، دریچهای به سویِ سکوتِ پُرمعنا گشوده است.
این منطق، نه تازیانهای برایِ شلاق زدن بر پیکرهیِ باورها، که آیینِ شستشویِ جان است؛
راهی است برای اینکه آدم، از میانِ لایههایِ غبارآلودِ پدیدهها، عبور کند تا به چشمِ دیدنِ حقیقت، برسد.
.
تحلیلِ این روش، ما را به نقطهیِ عجیبی از اندیشه میبرد: جایی که «پرسش»، دیگر نه یک نیازِ کنجکاوانه، بلکه یک «فعلِ هستیشناختی» است.
.
در منظومهیِ فکریِ (عارف مصباح)، ما با یک حفاریِ مقدس روبرو هستیم.
آغازِ کار، با غوغایِ پرسشهاست؛
ده پرسشِ روشن و ده پرسشِ مبهم، که همچون سنگریزههایی در رودخانهیِ ذهن، مسیرِ جریانِ نور را میسازند.
.
این مرحله، مرحلهیِ «غربالگری» است؛ جایی که ما با گذشت از انبوهِ پرسشهایِ سطحی، بارِ ذهن را سبک میکنیم تا به پنج هستهیِ مرکزی و بنیادین برسیم.
این همان فرآیندِ «تراشیدن» است؛ تراشیدنِ کلمات برای رسیدن به معنا.
.
اما شکوهِ اصلی، در تلاقیِ این پنج ستونِ فکری نهفته است. «منطقِ تضاد» بر این اصلِ باشکوه استوار است
که حقیقت، نه در میانهیِ میانروییها، بلکه در «برخوردِ اضداد» متولد میشود.
.
ما این پنج پرسش را در برابرِ هم میایستانیم؛ نه برای آنکه یکی را به خاکِ سیاه بنشانیم، بلکه برای آنکه از اصطکاکِ این دو قطب، جرقهیِ آگاهی بتابد.
این همان لحظهیِ «تولدِ سؤالِ کلیدی» است؛ پرسشی که نه از سرِ سوگیری، که از سرِ بیطرفی، همچون ترازویی از جنسِ نور، بر ذهنِ ما تکیه میزند تا توهمات را از میان ببرد.
.
این انضباطِ فکری، ذهن را از یک میدانِ جنگ، به یک «باغِ اشباعشده» بدل میکند.
در این نگاه، حقیقت، پاداشی نیست که پس از پیروزی به دست آید، بلکه «میوهیِ خودبخودِ» صبوری و انضباط است.
وقتی پرسشها به پختگیِ کامل میرسند، ذهن از تکلفِ پاسخگویی رها شده و در سکوتی پرشکوه، جای را برای «شهود» باز میکند.
در این دم، حقیقت دیگر نه به مثابهیِ یک کلامِ بیرونی، که همچون نوری از درونِ تاریکی، در همهیِ ابعادِ هستی رخ مینماید.
.
در نهایت، «منطقِ تضاد» تنها یک روشِ شناخت نیست؛
بلکه یک «مرامِ زیستن» است. مرامی برای کسانی که به دنبالِ «کلِ کلیات» هستند؛
.
برای آنان که جرأت میکنند از مرزهایِ امنِ اندیشهیِ معمول فراتر روند و در اعماقِ هستی، به تماشایِ حقیقتی بنشینند که دیگر هیچ حجابی بر آن نیست.
این همان معراجی است که
(عارف مصباح) برای انسانِ پرسشگر ترسیم کرده است؛
.
اثر : عارف مصباح
اثر : معراجی از پوستهیِ ظواهر تا جانِ پدیدهها.