این هم نمونه یِ پنجُم از شعر سبکِ عارفی(غزل نو عارف) است. با حوصله خوانده شود. ریتمیک است.
.
خدا خدا مکن مکن
بر سرت نکوب نکوب
.
یاد گیر فهمِ خدا را
یاد گیر فهمِ ازل را
.
آن ازل را به بزرگی
بزرگیِ آن ازل را
.
کیست باشد رهنما
رهنما در هر کجا
.
هر کجا و هر کجا در چه مکان در کجا
یاد گیر در خودت روان شود آن خوَیت
.
در خودِ ذهن جای ده
در خودِ خویش جای ده
.
مگو مگو من چه کنم
من آن خدا را چه کنم
.
من چه کنم با خودِ ذهن
با خودِ ذهن رو سر وُ سحر
.
با خودِ ذهن خود را ساز
خود را ساز با خودِ ذهن
.
ذهنم شده گنه کار
شده ذهنم تبه کار
.
گر ببخشد ذهنم را
خوب شود خویم را
.
به جای آورم شکر را
شکر را به جای آورم
.
ببخش منِ گنه کار
خدا خدا ببخش ای یار
.
کار ها کارِ یارِ جهان
آن کارِ یارِ جهان
.
همسری نیست، چون آن دانایی
هیچ ندارد غفلت و نادانی
.
هر که داند دانایی و آگاهی
آگاهی و دانایی ، بینایی و شنوایی
.
زور شود آگاهی، آگاهی در جانِ تو
دانایی بر خویِ تو ، زیبا شود رویِ تو
.
بینش رو دان بینایی
بیناییِ چشمانت، بینا شود به خدایی
.
خدایی که داد شنوایی
شنواییِ گوشانت، بشنود هر صدایی
.
نیست جز آن خدایی
خدایی در این جهانی
.
شکر شکر خدا را بشنود این صدا را
تو بزن مرحم بران زخم عقلان را
.
عارف قالب : قدیمی
.
.