ویرگول
ورودثبت نام
یاسین قرالو
یاسین قرالودانشجوی پزشکی / شاعری که شعرهایش گم شد / طرفدار سینمای کلاسیک، پیگیر سینمای نوین / درس بذاره، کتاب خوار / آرام در عین حال پرحرف
یاسین قرالو
یاسین قرالو
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

تنها اربعین زندگی

سال پیش به شمسی همین روز ها بود که جلای وطن کرده به سوی وطن اصلی ، کربلا، حرکت کردیم. اولین سفر اربعین، اولین نفر خانواده که به زیارت حسین می رود. دل به جاده دادیم ، خاک ایران را رد کرده و هنوز وارد خاک عراق نشده بودیم که گیت ها به خاطر شلوغی بسته شد. از ایران رانده و از عراق مانده بودیم. بالاخره بعد از مدتی عراق گیتش را باز کرد و ما وارد عراق شدیم. اولین بار که سربازان عراقی را دیدم، ناخودآگاه یاد فیلم های زمان جنگ و حزب بعث افتادم. سربازانی با ریش تراشیده و سبیل که مرا به خاطرات اسرای خودمان پرتاب کرد. سال ها پیش حزب بعث به سرکردگی حسینی که هیچ شباهتی به مولایمان حسین نداشت، صدام حسین، 8 سال ایران و عراق را درگیر جنگی کرد که هزاران دسته گل را از هردو طرف پرپر کرد. حالا پس از حدود سی سال شعار های « ایران و العراق، لایمکن الفراق» مسیر را پر کرده. با تبسم از بازی روزگار سوار بر ون، از مرز مهران عازم نجف شدیم. تیم ملی فوتبال ایران آن روز مقابل کامبوج بازی داشت و بازی را 14 بر 0 برده بود. با عربی دست و پا شکسته ای که می دانستم فهمیدم راننده و شاگردش راجب آن بازی حرف میزنند و از بازی پیش رویشان مقابل ایران. در رانندگی کم از مسابقات رالی نبود خیابان های عراق. نشانی از تابلو های راهنمایی یا چراغش نبود. گاهی راننده در مسیر دو طرفه جدا شده توسط گاردریل در مسیر مخالف حرکت می کرد و همه مسافران را جان به لب. بعد از یک ماراتن چند ساعته وارد شهر امیرالمؤمنین، نجف اشرف شدیم. در موکب مازندرانی ها اتراق کردیم و به زیارت کمیل بن زیاد و سپس مسجد حنانه ، مسجد کوفه، سهله و خانه علی (ع) رفتیم. 4 پنج باری هم به زیارت حرم امام علی رفتیم ولی فقط یکبار به داخل حرم رفته و بارگاه را از نزدیک دیدیم. هنگام ورود پس از رؤیت بارگاه خواستم که برگردم ولی موج جمعیت مرا از در جنوبی وارد و از در شرقی خارج کرد بدون هیچگونه تقلایی برای راه رفتن.

به سوی کربلا حرکت کردیم. چقدر مداحی میثم مطیعی به موقع پخش شد «پشت سر مرقد مولا / روبه‌رو جاده و صحرا ...» به خاطر بی تجربگی و گوش ندادن دوستان به گفته های من مبنی بر تقسیم مسیر به 3 قسمت مساوی روز اول 200 عمود، روز دوم 450 عمود و روز سوم تا عمود 1400 و خود کربلا رفتیم...

در طول مسیر این ملیت های مختلف که گرد حسین گشته بودند مرا به یاد دوران طلایی ظهور انداخته بود. تجسم کوچکی از آن شکوه. فقیر و غنی یکسان بودند. خبری از تبرج نبود. این سیاهی و سرخی حسین بود که شهر را زیبا کرده بود. طول مسیر همه و همه یک هدف داشتند : حسین. هرکه هرچه داشت در راه حسین گذاشته بود. تنها سفری که مسافر خیالش از آذوقه و محل خوابش راحت بود.

بالاخره به جایی رسیدیم که با چرخاندن سر به راست گنبد حرم علمدار دیده می‌شد. همه اشک می‌ریختند و منی که رزق اشک نداشتم، با حسرت و توأمان با شوق برای اولین بار به محبوب می‌رسیدم.

به روز های قمری که حساب کنیم، سال پیش الآن در کربلا در موکب حضرت معصومه داشتم حماسه حسینی شهید مطهری را می خواندم. فردا اربعین بود و من فقط توانسته بودم بین الحرمین را ببینم. خداوند توفیق دیدن بارگاه حضرت عباس و حسین را از من گرفته بود. خبر ناامنی ها مادر را نگران کرده بود و در تماس ها دائم از ما میخواست زودتر برگردیم. اربعین کل روز در موکب ماندم و کتاب خواندم. سِفر شهادت امام موسی صدر، باقی مانده حماسه حسینی و گوش دادن به سخنرانی. چاره ای نبود. بدون دیدن حرم به ایران بازگشتم به امید اینکه سال بعد زودتر و در زمانی خلوت تر بیایم و یک دل سیر زیارتشان کنم.

ولی انگار امسال باید زیر بمباران کرونا در خانه پناه گرفته و حال اربعین نرفته ها را بفهمیم. حال رهبر را بفهمیم که سال هاست حرم ندیده. امسال باید به « بعد منزل نبود در سفر روحانی» اکتفا کنیم

اربعینکرونا
۷
۱
یاسین قرالو
یاسین قرالو
دانشجوی پزشکی / شاعری که شعرهایش گم شد / طرفدار سینمای کلاسیک، پیگیر سینمای نوین / درس بذاره، کتاب خوار / آرام در عین حال پرحرف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید