معشوق

خاک سرد و خشک، دانه کوچکی به رنگ یاقوت سرخ را با تمام گوشت و خون در اعماق دل خود در آغوش گرفته بود

دانه سرخ بی خبر از همه جا با عشق و محبت خاک که همچو مادر بود قد به فلک می‌کشید، کم کم سر کوچک دانه از خاک بیرون آمد، خورشید تابان با غرور و فروتنی زیبایی اش را به رخ می‌کشید،

کشاورز پیر و از کار افتاده از دانه مانند یک الماس گرانبها مراقبت می‌کرد

دانه سرخ کم کم یک گل زیبا شد....سرخی گل هم رنگ نار بود، خار گل برای کشاورز زیبا بود، صدای قطره های شبنم که از روی گل می غلتید و به دل خاک سرد نفوز می‌کرد برای کشاورز پیر ماننده صدای رودخانه دلنواز بود

برگ‌ هاس سبز گل کشاورز را به یاد عطر و بوی زندگی گذشته اش می انداخت

این الهه سرخ نیازی به آب و نور آفتاب نداشت، محبت...او فقط نیاز به محبت داشت

روزی که کشاورز مشغول پرستیدن الهه سرخ بود یک خار از تنه درخت به دست کشاورز فرو رفت

رنگ خون کشاورز همچو سرخی گلبرگ گل بود، این خار ماننده سیلی به صورت کشاورز خورد و با غم و اندوه و چیز دیگر....شاید عشق به گل نگاه کرد انگار که گل غیر مستقیم به کشاورز میگفت "برو من به تو نیازی ندارم!"دقیقا عین خورشید که گوله ای آتشینی بیش نبود به خود میبالید.

درست است که شمشیر زیباست...اما هرچه بیشتر به شمشیر نزدیک شوی بیشتر آسیب میبینی...

کشاورز با غمی که غیر قابل توصیف بود به دخمه کوجک برگشت...اما هر روز هر ساعت هر دقیقه هر ثانیه به فکر سرخی گل بود که ماننده لب یار سرخ بود

دگر تحمل نداشت...دل است دیگر یاد معشوق می‌کند!

با ترس و حراس به دنبال گل گشت به دنبال معشوق خود گشت...اما گل بیچاره از دوری یار مرده بود.

ز