
پارت ۲:
« نورا »
هنوز به در تکیه داده بود و من حتی نمیتونستم سرم رو بلند کنم. فضای اتاقِ مسترِ عمارت، با رنگهای سرد و تیره، انگار داشت من رو میبلعید.
کیاراد به سمتِ کمد رفت و بدون اینکه نگاهم کنه، گفت:
- ببین نورا، من دنبالِ زنِ زندگی نیستم. این ازدواج فقط از روی اجبار بوده و تنها یک قرارداده. یه معامله بینِ خانوادهی تو و من.
قلبم تو سینهم مثل طبل میکوبید. منظورش چی بود؟ معامله؟
- تو میتونی توی این خونه زندگی کنی، از امکاناتش استفاده کنی و هر کاری میخوای انجام بدی. فقط... به حریمِ من وارد نشو. سوال نپرس، کنجکاوی نکن و از همه مهمتر... سعی نکن دل من رو به دست بیاری.
برگشت و برای اولین بار مستقیم توی چشمهام نگاه کرد. نگاهش مثلِ یک تکه یخ بود، ولی سوزندهتر.
- این تخت برای توئه. من توی اتاق مهمان میخوابم تا زمانی که این بازیِ «زن و شوهری» تموم بشه، بهتره یاد بگیری چطور سایهی من باشی، نه همسرم.
نفسش رو با خشم بیرون داد و رفت سمتِ حمام. من موندم و سکوتِ سنگینِ اتاق. اون نمیخواست من رو بشناسه. اون فقط میخواست من یه مهرهی بیاثر توی شطرنجش باشم. ولی نمیدونست که من... من هیچوقت نمیتونستم فقط یه مهره بمونم .
«ادامه در پارت بعد…✨»