
کیاراد؛ مردی که قانون را در دستانش میچرخاند و سکوتش، حکمِ اعدام برای دشمنانش است. او هیچچیز را به بازی نمیگیرد، مگر اینکه پایِ قدرت در میان باشد.
نورا؛ دختری که تقدیر، او را به تاریکترین گوشهی زندگیِ کیاراد پرتاب کرد. او برای زنده ماندن امده بود، اما حالا در خانهای حبس شده که دیوارهایش از شیشه است؛ شفاف اما برنده.
در این عمارتِ سرد، بینِ ضربانِ تندِ قلبِ نورا و یخِ نگاهِ کیاراد، بازیِ خطرناکی شروع شده که هیچکس راه برگشتی از آن ندارد. وقتی کلمات بیفایدهاند، سکوت، آغازِ یک طوفان است…»
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
« نورا »
صدای سکوتِ عمارت، از صدای هیاهوی مهمانیِ دیشب ترسناکتر بود. ساقدوشها رفته بودند، گلهای رزِ سرخِ روی تخت پلاسیده بودند، و من مانده بودم و اتاقی که بوی عطرِ تلخِ کیاراد را میداد.
تمامِ مدتی که خطبه عقد خوانده میشد، سرم پایین بود. میدانستم کیاراد کیست. پدرم همیشه میگفت: «کیارادِ کیانی؟ اون یه هیولاست که فقط قانونِ خودش رو بلده.»
حالا من، دخترِ کوچک و بیتجربهی این خانواده، همسرِ قانونیِ همان هیولا شده بودم.
به درِ چوبیِ سنگینِ اتاق نگاه کردم. کیاراد دیشب حتی یکبار هم وارد اتاق نشد. به قولِ آقاجون، او فقط برای «بستنِ دهانِ دشمنانش» این عقد را قبول کرده بود. اما آیا واقعاً فقط برای دشمنان بود؟
دستم را روی پارچهی سفیدِ لباسم کشیدم. لرزشِ انگشتانم را حس میکردم. من میدانستم نباید از او بترسم، اما وقتی صدای قدمهای سنگینش را از پشتِ در شنیدم، نفسم در سینه حبس شد.
در با صدای تندی باز شد. کیاراد بدون اینکه حتی نگاهم کند، کتش را گوشهی اتاق پرت کرد. سایهی قدبلند و چهارشانهاش، تمامِ فضای اتاق را گرفت.
او حتی نمیخواست اسمم را صدا کند، چه برسد به اینکه…
هنوز بیداری؟
صدایش مثلِ خرد شدنِ سنگ بود. خشک، ، خشن و بدونِ ذرهای مهر. سرم را پایین انداختم و زیر لب گفتم:
خوابم نمیبرد.
کیاراد به سمتم چرخید. نورِ ضعیفِ چراغخواب روی صورتش افتاد؛ زخمِ کوچکِ گوشهی ابرویش، او را خطرناکتر نشان میداد.
عادت کن. از امشب، اینجا خونهی توئه. اما یادت باشه، اینجا قانونِ من حکمفرماست. نه قانونِ بابات، و نه قانونِ اونچیزی که تو فکر میکنی...
«ادامه در پارت دوم… ✨»