
نامدار، در میانهی درگیریهای قلبیاش با مریم و یاس، تصمیم به سفر میگیرد. اما او نمیداند که تصمیمهای بیرحمانهاش، قرار است زمستانی سرد و تلخ را به زندگی همسرش تحمیل کند. آیا وقتی از سفر برمیگردد، هنوز بهاری در خانه برای او باقی مانده است؟ یا همه چیز در سکوتِ سیزده روز، خاکستر شده؟
«بخش پایانی داستان بهار ناتمام».
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
اخمالود نشست- چه خبره حاج خانم؟ پیرزن بیچاره نفسش بالا نمیآمد+ زنت مادر... زنت ...خبر داری ازش؟ نه ۱۳ روز بود اصلاً نه زنگ زده و نه پیام داده بود. چند روز پیش دخترک فقط نصفه شب زنگ میزد و او اهمیت نداده بود - نه چی شده باز ؟گوشی از دست مادرش کشیده شد و صدای پدرش آمد +خوشا به غیرتت بیغیرت کجایی؟ کجایی دزدهای بی همه چیز ریختن تو خونه... زنت تو خونه تنها بوده… احمقا دختر تنها گیر آوردن میشنفی ؟ + ی…یعنی چی دختر تنها ؟ حاجی! حاج مظفر شکسته از زور غیرت غرید+ بیمارستانه... بیا... بیا خوش غیرت!تماس که قطع شد بدون خبر دادن به مریمی که نمیدانست کجاست به سمت فرودگاه رفت و بلیطی گرفت. در راه مدام دستانش میلرزید هر بار که یاد نگاه یاس میافتاد ،گلویش خشک میشد و مجبور میشد آب دهانش را به سختی قورت دهد بالاخره به بیمارستان رسید ، بوی تند مواد ضدعفونی کننده مثل نیش مار به بینیاش میخورد نامدار دوان دوان خودش را به راهروی بخش اورژانس رساند هنوز نفسش جا نیامده بود که دست بزرگی یقه کتش را گرفت و او را به دیوار کوبید . حاج مظفر بود ؛ با چشمانی که از خشم و اندوه سرخ شده بود فریاد کشید«بیغیرت»صدای حاجی توی راهرو پیچید +تویی که ادعای مردونگیت گوش فلک رو کر کرده زن زبون بستت رو تو خونه تنها گذاشتی که گرگها تیکه تیکهاش کنند؟نامدار خواست حرفی بزند که حاج مظفر مجال نداد +خفه شو... فقط خفه شو که خدا شاهده دلم میخواد همین جا... دستش را به نشانه تهدید بالا برد و با بغضی که در گلویش گیر کرده بود راه را برای نامدار باز کرد+ برو ببین چی ازش مونده ، برو ببین چطوری با خیالت واسه اون سفر لعنتت همسر خودت رو قربانی کردی! نامدار با پاهای سست وارد اتاق شد نور مهتابی بالای تخت روی صورت یاس افتاده بود، به صورت کبود و لبهای شکافته شدهاش نگاهی انداخت. نفسهایش به شمارش افتاده بودند ولی ان چیزی که قلب نامدار را بیشتر از همه مچاله کرد دست یاس بود؛ دستش را روی شکمش گذاشته بود ، انگار سعی داشت از خودش در برابر دردی که به او تحمیل شده بود محافظت کند. نامدار کنار تخت زانو زد میخواست دستش را لمس کند، اما ترسید. یاس به آرام پلکهایش را باز کرد، نگاهش دیگر آن نگاه پر از ذوق و مهربانی ۱۳ روز پیش نبود؛ نگاهش غریبه بود ، سرد بود ، و پر از استرسی که نامدار خودش در وجودش کاشته بود . یاس لبانش را تکان داد و به سختی زمزمه کرد:«... من که گفتم...من فقط... مزاحم سفرتون بودم...»
«پایانِ داستان. امیدوارم از بهار ناتمام لذت برده باشید.»