همه ١٠ سال و اندى سابقه كارم يك طرف اين يك ماه هم يك طرف، البته كه از جهت خير و خوبي و درامد نه، از جهت سختى و فشار كار. ماه بى نهايت سختى را پشت سر گذاشتم و اگر تابحال شك داشتم الان مطمئنم كه براى اين كار ساخته نشده ام.
شغل آدمها بخشى از هويتشان مى شود و من بى آنكه بفهمم چه تصميمى براى طى كردن يك دهه از عمرم مى گيرم به كارى مشغول شدم كه فرسنگها با روحياتم فاصله داشت. آنچه از اين كار نصيب من شد استرس و از دست دادن اعتماد به نفسم بود.
حسرت خوردن بى فايده است، بايد تكانى به اين زندگى داد، احساس مى كنم منشأ بخش عظيمى از اين انرژي منفى كه احاطه ام كرده همين كار است. دلم ميخواهد خودم را رها كنم از اين شغل پر استرس، از اين آدمهايى كه دلم نميخواهد همكلام و همكارم باشند.
بايد كه رها كنم و به خودم بپردازم. بايد....
