توی مغزم پر از کلمات ناگفتس و روی زبونم هیچی برای گفتن نیست
دلم پر از درده ولی انگار خوشحال ترین آدم این دنیا منم
تا کی قراره ادامه داشته باشه؟
تاکی قراره برنامه ریزی کنم و همش باد هوا بشه و از من فاصله بگیره؟
قرار بود اینجا جای قشنگی بشه برای زندگی...
اصلا زندگی یعنی چی؟
یعنی دویدن و نرسیدن؟
یا شاید هم تلاش تا آخر عمر
شاید هم یعنی شاهد بیقرار بودنت بودن
دلتنگ یه نفس عمیق و راحتم نفسی که پشتش هزارتا حرف نگفته نباشه
دلتنگ اون فرصت هاییم که موقع استفادشون بود و دیگران لهش کردن
نگران دختریم که الان باید اوج شور و هیجانش باشه ولی یه گوشه نشسته و شاهد گذر زمانه ..
قرار بود توی سیاهی آرامش بگیره و الان حتی دلتنگ سیاهی خودشه
سیاهی که وهم نداشت و فقط آرامش بود .....
