اتاق تاریک بود و هوا بسی سرد
گویی زمین و اسمان یخ بسته بود
لای پنجره کمی باز بود همین امیدی برای فرار از سرمای بیرون بود
پروانه بال هایش را جمع کرد ارام و بی صدا خود را به داخل کشاند
بال هایش یخ بسته بود و امیدی برای پرواز نداشت
در حالی که اطرافش را نگاه میکرد چشمش به نوری خورد
شمعی که گوشه ی اتاق در انبوهی از تاریکی استوار ایستاده بود و ذره ذره اب میشد
پروانه در حالی که بال هایش یخ بسته بود و پاهایش میلرزید به شمع نزدیک شد
گرمی و حرارت شمع باعث تعهد بین شمع و پروانه شد
نور و روشنایی اش بین حاله های سیاه اتاق پروانه را جذب خودش کرد
بال های پروانه که جان تازه ای گرفته بود و شور و اشتیاق تازه ای در قلبش به جریان افتاده بود به ارامی بال میزد و دور تا دور شمع میچرخید
در مقابل باد های گاه و بی گاهی کع میوزید
خود را سنگری در مقابل شمع قرار میداد تا مبادا خاموش شود
همچنان که شمع در حاله اب شدن بود پروانه قافل و بی خبر از پایان تلخ زندگی شمع پا به پایش میسوخت
قطره های اخر شمع به زمین چکید و شمع خاموش شد
حال پروانع مانده بود و دنبای تاریک و سرد و بدون نور....
تنها تر از قبل?