
ممنون که ما رو تا اینجا دنبال کردی
اگر تازه میخای شروع کنی لطفا برگرد و ۳ فصل قبل رو بخون
اگر ناراحتی قلبی داری
اگه زود تصویر سازی میکنی
سعی کن نخونیش ♥️
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
سردههههه ... خیلی سرد
امسال زمستون یجوری عجیب سرده., صدای له شدن برف ها رو زیر پا هام حس میکنم
همینطوری دارم قدم میزنم به سمت خونم
مثل همیشه لباس زیادی نپوشیدم , مثل همیشه هنوز دارم با خودم حرف میزنم
هنوز فکرم درگیره
هنوز...
صدای زنگ تلفنمه!
میتراست زنگ زده جشن کریسمس پس فردا رو بهم یاداوری کنه
آخه دختر یکی نیس بگه دیگه مردم نوروز رو هم ول کردن اونوقت تو درگیر کریسمس شدی؟!
ولی دوست ندارم دلش رو بشکنم
تو این 3 ماه خیلی کمکم کرده , بعد از ماجرای پارسا تنها کسی که خیلی پیگیرانه زنگ میزد فقط میترا بود
نمیدونم انتظار داشتم همون موقع با آرتا بزاره و بره تو فکر بودم که با صدای بلند اینبار گفت نوید!!! صدامو داری؟! میای دیگه؟؟ با مِن مِن گفتم اره اره حتما میام ذوق کردن رو میشد از صداش کامل فهمید
بعد از کمی حرف زدن
گوشی رو قطع کردیم , نمیدونم چرا دارم کم کم به میترا وابسته میشم
البته دور از ذهن هم نیس
از کابوس ها و توهم ها گرفته تا بی حوصلگی ها همش میترا پیشم بوده
با اینکه خونش بهم نزدیکه ولی اونروز با دیدن حال من چند تا از وسایل مهمشو اورد خونه من تا یه مدت
باهم زندگی کنیم.
ولی خوب هنوز میترسم
هنوز از وابستگی میترسم, یه جمله ای هست میگه : اگه تو زندگیت هیچ وقت اونچیزی که میخای رو نداشته باشی, خوشحال نمیشی ,شایدم اصلا ناراحت بشی
ولی حسرت نمیخوری, چون هیچ وقت تجربه داشتنش رو نداشتی
کافیه فقط مزه داشتنش رو بچشی, و بعد اونو از دست بده!!!! اههههه
هنوزم برف و سرما رو میبینم یاد ایدا می افتم
هنوز هم کلمه کریسمس یاد اور تمامی خاطراتم با آیداس
مادر آیدا مسیحی بود
سر همین خیلی به کریسمس اهمیت میدادن, نمیدونم شاید یه سری به اون پیرزن زدم
حداقل میتونه برام خاطراتم با ایدا رو تجدید کنه
اخیش بالاخره رسیدم به خونه
در خونه رو باز کردم, خونه گرم بود , میترا هم این چند روز خونه نیومده معلومه سرش حسابی گرم جشن پس فردا شده
کتابم رو باز میکنم, دوست ندارم اسمم به این راحتی از سر زبونا بی افته, قلمم رو دستم میگیرم ولی هیچیزی به مغز پوکم نمیاد
وایساا!
چرا من نه!!
همه روزنامه نویسا الان دارن مثاله درباره اون مرتیکه دراکولا مینویسن
چرا من ننویسم, فروش خوبی هم میکنه
اههههه حالا از کجا شروع کنم؟!
وایسا حد اقل من که 3 ماه از اخبار بیخبر بودم بزا برم ببینم میتونم اطلاعاتی از این دراکولا پیدا کنم
شاید به داستم کمک کنه.
بعد از 1 ساعت خوندن اخبار یچی جالب پیدا کردم دراکولا یه زنه
خوب جنسیتش رو فهمیدم
خوب حد اقل میتونه بهم تو داستان نویسی کمک کنه
مثل همیشه چشمامو بستم تا بهتر تمرکز کنم, در حال تمرکز بودم که احساس کردم یکی پشت پنجرس
چهره یه دختر بود
با موهای بلند
هرچی بود میدونستم میترا نیس چون مو های میترا کوتاس
نزدیک پنجره شدم, پرده رو کنار زدم
ولی
کسی نبود, پنجره رو باز کردم, سرمای خیلی سنگینی خورد تو صورتم
نمیدونم ولی توهم هام دارن با واقعیت یکی میشن
همین 3 ماه پیش بود دیگه دقیقا
موقع اتیش زدن جنازه پارسا
همون دختره فارابی اومد کمکم
ولی اون قبلا مرده بود
مغزم دیگه نمیکشه , منم کم کم همین روزاس یهو ریغ رحمت رو کوفت کنم
چند ساعتی درگیر نوشته هام بودم که صدای زنگ خونه اومد
ایفون رو ورداشتم
صدای یه دختر جوون بود ولی هرچی بود بنظرم آشنا نبود
در رو باز کردم
توی اون تاریکی فقط چهره یه زن رو میشد دید
لباسی سر تا پا مشکی
خیلی سنگین گفت نوید تویی؟!
گفتم فرمایش
که یهو زد توی گوشم و هرچی از دهنش بیرون میومد بهم گفت
تا خاستم بپرسم قضیه چیه
عکس توی گوشیش رو نشونم داد
عکس آرتا بود
درواقع بهتر بگم عکس آرتا خدا بیامرز بود
نمیدونم چه ربطی به من داره که بهم اینقدر بد و بیراه میگی
گفت همه این چیزا بخاطر توی دیوونس, اینقدر با تو گشت که مثل تو دیوونه شد.
هیچی نمیتونستم بگم, فقط همین کم بود
خبر مرگ آرتا
خیلی وقته آرتا رو میشناختم از همون سال ها توی دانشگاه
دقیقا چند ماه بعدش با میترا اشنا شدیم ولی احساس میکنم میترای الان با اون موقع کاملا فرق میکنه
اون موقع فقط یه دوست بود ولی الان ...
به خودم که اومدم دختره رفته بود
انگار اومده بود فقط خودشو خالی کنه و بره
اصلا یادم رفت نسبتش رو با ارتا بپرسم
تنها کاری که کردم لباس مشکیم رو سریع پوشیدم
خونه ارتا با من حداقل 1 ساعتی فاصله داشت و اگه الان راه می افتادم کم کم
ساعت 1 شب میرسیدم اونجا
ولی مطمعنم خانوادش با این اوضاعی که پیش اومده تا صبح بیدارن
بالاخره دوستشم باید برم کمکشون کنم
در خونه ارتا که رسیدم همجا چراغونی بود
خیلی عجیب بود این دیگه چجورشه
انگار برا مرگ ارتا عروسی گرفتن
صدای اهنگ همجا رو گرفته
مثل ادمای منگ و گیج در خونه ارتا رفتم در رو که زدی یه اقایی با کت شلوار در رو باز کرد
داخل رفتم,گوشه چشمم اشک بود ولی هنوز گیج بودم
وارد خونه که شدم شلوغ بود ولی توی حیاط همون دختره که زد زیر گوشم رو پیدا کردم
گفتم اصلا شما نسبتتون چیه با ارتا؟ اصلا چرا خونه رو چراغونی کردین؟ صدام بلند بود, جوری بود که ادمای اطرافمون به ما نگاه میکردن
دختره جوری رفتار میکرد که انگار منو تا حالا ندیده ولی گفت اولا ارتا نامزدمه
دوما چرا راغونی نکنیم مگه شما تو جشن نامزدیت این کارارو نمیکنی؟ بعدشم من تا حالا شما رو ندیدم
بعدشم داداشش رو صدا زد گفت این اقا مزاحمم میشه
مرده خاست منو جر بده ولی ارتا اومد گفت ولش کن این دیوونس
دیوونه؟!!
من اخه دیوونم
پس اون عکسه
اون نامزدت که اومد
ارتا هم گفت بابا کسی نیمده در خوند
گفتم نشون به اون نشون که عکس خودکشی ارتا رو بهم دادی
تا اینو گفتم صدا موزیک قطع شد
از خونه انداختنم بیرون
نمیدونم واقعا
اگر توهم بوده, پس چطور چهره زنه رو اینقدر خوب میشناختم؟
چطور اینا رو میدونستم
ماشینم رو روشن کردم
حد اقل برگردم خونه این شب کوفتی رو تمومش کنم دارم دیوونه میشم
وسطای راه بودم که ارتا زنگ زد
گوشی رو برداشتم ولی ارتا نبود
صدای گریه بلندی میومد
منم که گیج گیج دوباره برگشتم دم خونش
در خونه ارتا رو زده
همون زده
با همون لباس مشکی اومد دم در بهم گفت که به ارتا چی گفتی؟
منم که گیج گیج گفتم چیزی نگفتم فقط همون حرفارو که زدی گفتم به ارتا
تا اینو گفتم حرفمو قطع کرد و برگشت گفت تقصیر توعهههههه
تو باعثش شدی!!
دقیقا همون جملاتی که چند ساعت پیش دم در خونم گفته بود رو شنیدم
گفت چی شده؟!!
همین رو که گفتم امبولانس تازه رسید
2 تا بهیار اومده بودن
سریع رفتن طبقه بالا
منم که گیج شده بودم با اونا رفتم
ارتا بود ولی ولی
اینبار واقعا مرده بود
یعنی خودکشی کرده بود
دقیقا طبق عکس
هرچی به دختره ماجرا رو میگفتم باور نمیکرد
خوب حق هم داشت
نامزدت توی جشن نامزدیت خود کشی کنه بهتر از این هم نمیشی
ولی یچیزی خیلی خیلی عجیب ذهنمو مشغول کرده بود
توی اتاق ارتا یه گردنبند بود
دقیقا شکل همون گردنبندی که 3 ماه پیش از اون دختره فارابی گرفته بودم
تنها فرقش این بود که رنگش قرمز بود ولی برا دختره سبز بود
مادر ارتا و نامزدش اصلا شرایط روحی خوبی نداشتن
ترجیح دادم اونجا نمونم
گردنبند رو از روی میز ارتا برداشتم
بیرون خونه رفتم, دوباره سوار ماشین شدم و به سمت خونه خودم رفتم
همش به فکر این اتفاقات امروز بودم که فهمیدم چرخ عقب پنچر شده
ساعت نزدیکای 3 شب بود
زاپاسمم پنچر بود
بیرون تهران بودم حدودا تا شهر فاصلم زیاد بود
ولی وایسا,
اره
اره
خونه ایدا
پیاده حدودا 15 راهه
از طرفی چون نزدیک کریسمسه مادر ایدا حتما به استقبالم میاد
گوشیمو با چند تا خرت و پرت ورداشتم راه افتادم
نزیک خونه شدم ولی باورم نمیشد این همون خونه ایدا باشه
انگار با رفتنش روح خونه رو هم با خودش برده
در خونه رو زدم
بدون اینکه کسی جواب بده در باز شد
یه خونه باغ قدیمی
ولی خیلی خیلی باصفا
وارد شدم, برف ها هنوز روی زمین بود
تا اینکه یه اقایی از دور در خونه رو باز کرد و گفت تو کی هستی؟
خودمو معرفی کردم
شناخت,ولی کاش نمیشناخت
الکس بود
یجوری نظافت چی این خونس ولی از من بپرسی میگم فضوله این خونس
یه مرد پیری که حدودا 55 یا 60 سالس
نزدیک اومد
گفت این خونه جایی برا تو نداره
با التماس گفتم الکس ماشین ندارم
بیرونم سرده
بزار امشبو اینجا باشم
گفت نمیشه
گفت اینجا برا موشای کثیف جایی نیست
گفتم چته تو؟!!
بچتو کشتم؟
برگشت گفت ایدا مثل دختر من بود
از وقتی که بخاطر تو از این خونه لعنتی رفت
همچی رو باخودش برد
صفا-عشق-ارامش
دیگه هیچ کدوم از اینا تئ اینجا پیدا نمیکنی
اونم همش بخاطر توی لجن
دلم میخاست اینم مثل پارسا بفرستم همونجایی که هست
ولی
رضا اومد
رضا؟!!!
از فرانسه رضا برگشته؟؟
برادر ایداس
یادمه اون زمان رابطم با رضا خیلی خوب بود
رضا تا منو دید به الکس گفت بزا بیاد داخل
وارد خونه شدم
همه چی همون جایی بود که باید باشه
هیچی تغییر نکرده بود توی این 3 سال
ولی
انگار تمامی وسایل روح خودشونو ازدست دادن
هیچی مثل سابق نبود
رضا برد منو اتاقش
فهمیدم 1 سالی هست از فرانسه برگشته
احوال مادرش رو پرسیدم و گفت که الزایمر داره
و حتی من رو هم نمیشناسه
درباره ایدا پرسیدم
حتی برادرشم خبر نداشت ازش
بهم گفت اخرین خبرم برا 2 سال پیشه که یه ایمیل فرستاده و گفته که میخاد تنها باشه و کسی باهاش کاری نداشته باشه
بعد اون دیگه هیچ خبری نداریم ازش
نمیدونم ولی همچنان برام عجیب بود
هنوزم رفتنش به خارج برام عجیب بود
چرا باید 3 سال پیش اخه ایدا توی بهترین شرایط من که اسمم به عنوان نویسنده سال همجا پخش شده بزاره و بره؟
بعدشم ایدا توی تکنولوژی مثل یه اماتور ها بوده همیشه
مطمعنم بلند نبوده ایمیل بفرسته
وقتی داشتم به اینا فکر میکردم گفت خوب قضیه چیه که اومدی اینجا
و منم ماجرا رو براش توضیح دادم
بعد از یه کمی صحبت گفت که برم طبقه بالا برا استراحت
منم رفتم
طبقه بالا 3 تا اتاق خاب داشت
یادمه اتاق مادر ایدا همیشه ته راهرو بود
رفتم ته راهرو
در اتاق تا نیمه باز بود
وارد اتاق شدم
پیرزن بیچاره مثل یه میت روی تخت دراز کشیده بود
بغلشم بر از قرص و دارو بود
معلوم بود که حال خوبی نداره از این ماجرا
ترجیح دادم بیشتر وارد نشم
مطمعنم منو نمیشناسه دیگه
اگرم بشناسه بجز عذاب چیزی براش نمیمونه
خاستم برم اتاق مهمان ولی صدا!!
صدا از اتاق ایدا بود
اتاقش بغل اتاق مهمان بود
در اتاقش باز بود
در اتاق رو باز کردم
سرمای عجیبی به صورتم برخورد کرد
هنوزم وسایل اتاقش سر جاش بود
تختش-کمدش-ایینش- حتی همون لباساش
میشد بوی ایدا رو از همون لباسا به طور واضح تشخیص داد
داشتم اتاقش رو نگاه میکردم که نگاهم به میز تحریرش رفت
میخاست همیشه ادا من رو در بیاره و مثل من باشه
بخاطر همین همون موقع یه میز تحریر از چوب گردو خریده بود
پشت میز نشستم
حس خیلی خوبی میداد
روی میز تحریرش مثل بچه دبستانیا کنده کاری کرده بود
ولی وایسا
این چیه؟؟!!
به راحتی میشد خراش ناخون ها رو , روی میز دید
مطمعنم هرچی بود ایدا مازوخیسم نداشت
کنده کاری ها رو کامل داشتم نگاه میکردم

هیچی نمیتونستم متوجه بشم از کنده کاری های روی میز
ولی حد اقل مطمعن بودم اون میزی که باهم خریدیم
یه تیکه بود ولی این میز 3 تیکه بود
یعنی ایدا اومده وسط این میز رو جدا کرده؟!!
ناخونامو رو 2 طرفه شیار اون وسط انداختم و بعلههههه
یه جای مخفی درست کرده بوده
یه برگه کوچولو بود اونجا

متن
اینو برا من نوشته !!
یعنی میدونسته که قرار من بیام؟
از دست کی داشته فرار میکرده یعنی؟؟؟
نوشته رو توی جیبم گذاشتم
روی تخت دراز کشیدم ، خاستم بگیرم بخابم که میترا زنگ زد
میخاست دوباره جشن پس فردا رو یاداوری کنه
خیلی سرد گفتم که باشه
صبح زود تر از همه بیدار شدم
از خونه رفتم بیرون
ماشنم رو رضا درست کرده بود
سوار ماشینم شدم
به سمت خونم رفتم که دیدم پلیس دم در خونمه
ترسیدم نرفتم جلو
از بقیه مردم که اونجا جمع شده بودن پرسیدم چخبره
مردم هم گفتن ضاهرا این نویسنده گرفته ۳ ماه پیش یکی
رو اتیش زده
با شنیدنش هول شدم که پلیس از پشتم بهم دست بند زد
که یهو ...
از خاب بیدار شدم
اه هنوز کابوسام ول کن نیستن
ساعت ۴ صبح بود
هنوز تو اتاق ایدا بودم
با خودم فکر کردم که شاید یجای دیگه نوشته باز پنهان کرده
بخاطر همین کل اتاق رو گشتم
دقیقا پشت قفسه لباساش یه دفترچه خاطرات بود
دفترچه رو باز کردم
خاطرات از ۶ سال پیش شروع میشد
ولی وقت نداشتم همشو بخونم
بخاطر همین خاطرات یک هفته قبل از ناپدید شدنش رو میخوندم
##########################
خاطرات دفترچه ایدا
########
امروز واقعا فهمیدم که عاشقش شدم
بعد این همه مدت که از رابطمون گذشته یکبار هم نشده با من سرد برخورد کنه
امروز جشن امضا بود
اره دقیقا جشن امضا نوید بود
کتابشفروش خوبی داشته ، خیلی خوشحالم که نوید اینجوری موفق شده توی کارش
منتظرم یه فرصت مناسبی پیش بیاد ، تا برا همیشه برم و پیش نوید زندگی کنم
خسته شدم از این خونه لعنتی
خسته شدم از این الکس
از مادرم خسته شدم
از همچی این زندگیم خسته شدم
هیچکدومشون منو درک نمیکنن
میگن نوید یه دیوونس فقط، بدرد من نمیخوره
ولی
برا من اصلا مهم نیس گذشتش
ولی خوب هنوز شک دارم
هنوز شک دارم که کل حقیقت رو باید به نوید بگم یا نه
نمیدونم چجوری باید بگم که الکس پدر منه و منم یکجوری نظافت چی این خونم
ولی خب خانوم مهربون تر از این حرفاست منو مثل مادرش دوست داره ....
چند هفته گذشته
نوید هنوز درگیر کتابشه
حتی تو این مدت زنگ هم نزده
این کارش خیلی رو مخمه
به دوستش میترا زنگ زده بودم تا احوال نوید رو از اون بپرسم
اون هم زیاد خبری ازش نداشت
نمیدونم ولی. دلم میخاست یکم اذیتش کنم
دلم میخاست یه درسی به نوید بدم
میخام یجوری بهش بفهمونم منم ارزش دارم
بخاطر همین با میترا یه نقشه کشیدیم
یه بلیط فیک به فرانسه گرفتم
میترا هم به نوید خبر رفتن منو میده
و وقتی نوید منو تو فرودگاه میبینه بهش محل سگ هم نمیدم
وقتی مطمعن شدم که نوید از فرودگاه میره
بعدش با میترا برمیگردم خونه سوپرایزش میکنم
دلم نمیاد اذیت کنمش ولی حقشه
چند ساعت دیگه باید اماده بشم تا برم فرودگاه و نقشمون رو عملی کنم
...
########
بعد این چیزی ننوشته
بلیط فیک؟
ایدا میخاسته برگرده ولی هیچ وقت برنگشت
صفحه اخر خاطراتش رو کندم
اونم توی جیبم گذاشتم
وایسادم که صبح بشه
هوا که روشن شد ماشین رضا رو قرض گرفتم و دم خونه میترا رفتم
میترا خونه نبود
کلید خونش رو داشتم بخاطر همین وارد شدم
خونش حس عجیبی میداد
تا حالا خونش رو ندیده بودم
وارد اتاقش شدم
همچی به شکل خیلی عجیبی چیده شده بود
منتظر شدم تا میترا بیاد و تمامی این سوال هایی که ذهنم رو درگیر کرده ازش بپرسم
تو همین حال خودمو با نگاه کردن به وسایل خونه مشغول کردم که یع عکس بزرگ روی دیوار زده شده بود
عکس میترا بود با یه دختر دیگه
دختره چهرش خیلی برام اشنا بود ولی خوب یادم نمیومد کی بود
هرچی نگاهش کردم هیچی نفهمیدم
تا اینکه
....
اون
اون گردنبند
این همون دختره بود که توی هتل دیدم
همون که ۳ سال پیش خودشو کشته بود
همچی برام عجیب بود ، با دیدن این عکس هم بد تر عجیب شد ماجرا
تابلو رو از دیوار پایین اوردم
پشت تابلو رو نگاه انداختم
یه دست خط ساده که نوشته شده بود:

،
پایین تابلو سمت راست هم به طور وضوح نوشته بود فریبا و میترا
مطمعن شدم دختره همونه که توی هتل دیدمش ولی یعنی
یعنی این دو تا باهم خواهرن؟
همین لحظه بود که صدای کلید انداختن رو شنیدم
تابلو رو سریع همون جا قرار دادم و رفتم زیر تخت
بلند داد زد نوید بیا بیرون
اهههه لعنتی کفشام
کفشام دم در گذاشته بودم
دیگه قایم شدن جواب نمیداد
اصلا چرا قایم بشم؟؟
اون باید قایم بشه با این همه سوالی که قراره جواب بده
خیلی سریع از جام بیرون اومدم و پیش میترا رفتم
+گفتم ایدا چی شده؟
-گفت وا زده به سرت؟
+جواب منو بده
-دیوونه خودت رفتی فرودگاه ۳ سال پیش خودت دیدی که گذاشت و رفت
+پس این نوشته ها چی میگن؟
-کدوم نوشته ها؟؟؟؟
برگه دفتر خاطراطش رو نشون دادم
انگاری که گچخورده بود صورتش کاملا سفید بود
بعد از دیدن نوشته بلند شروع کرد به خندیدن
گفت افرین
افرین کاراگاه گجت
خوب تونستی پیدام کنی
الان نوید اومدی اینجا چی رو بشنوی؟
گفتم همون چیزی که ۳ سال بخاطرش عمرمو دادم
دستام روی گردنش بود
همینطوری که داشتم اروم اروم فشار میدادم گفتم حرف بزن تا اینکه
یکی زد تو سرم
همه جا تاریکه
تاریک...
صدا ها خیلی محو شنیده میشن
اروم اروم چشمام رو باز کردم
بدنم رو نمیتونم تکون بدم
به صندلی بسته شدم
رضا بود ، میترا هم بغلش وایساده بود
میترا نزدیکم شد و گفت فقط خفه شو و گوش بده
ببین نوید ماجرا مال ۴ سال پیشه
همون موقع که توی اواخر دانشگاه باهم اشنا شدیم
از همون موقع دلباخته تو شدم احمق
ولی تو چی؟!!
منو به یه دختر نظافت چی ترجیح دادی
بعد از اینکه رابطه تو و ایدا رو دیدم
سعی کردم از دختره یه اتو بگیرم تا شاید بتونم از تو دورش کنم .
این کارو هم کردم
بعد یه مدت فهمیدم اصلا ایدا صاحب اون خونه نیس
اصلا رضا داداش ایدا نیس
رضا هم دل خوشی از ایدا نداشت
چون مادر رضا به ایدا بیشتر میرسید تا رضا
رضا هم خوب دنبال یه راهی برای نابودی ایدا بود
و خوب نقشه رو جوری پیش بردیم که تو فکر کنی ایدا رفته
ولی بعد اون فرودگاه
ایدا سوار ماشین شد
ولی هیچ وقت دیگه پیاده نشد
بعد از اینکه ایدا رو تیکه تیکه کردیم من افسردگی گرفتم
به بهترین فرد زندگیم، فریبا همچی رو گفتم
میخاست با پلیس تماس بگیره
میخاست منو بدبخت کنه
بخاطر توی احمقی که هیچ وقت بهم مهربونی نکردی
بخاطر اون زنیکه نظافت چی
مجبور شدم خواهرم رو خودم با دستای خودم خفه کنم
بعد از اینکه خواهرم مُرد
کارت ملی خواهرم رو برداشتم
با رضا به سمت یه هتل بیرون شهر رفتیم
با کارت ملی خواهرم برا خودم یه اتاق گرفتم
هتل هم فکر کرد که من فریبام
بعدشم فربیا رو بین اشغالا انداختم و مثل یه اشغال اونو سوزوندم
تمامی اخبار گفته بود که اون خودکشی کرد
ولی خوب اون دومین قتل من بود
اونم فقط فقط بخاطر تو
ببین نوید من بخاطر عشقمون این همه کار کردم ولی تو چی؟!
میترا خفه شو
این همه کار؟ بهتره بگی این همه جنایت حیوون
چطور داری زندگی میکنی؟
تو یه حیوون واقعی
اینو گفتم که میترا عصبی شد و با چاقوش روی صورتم خط انداخت
هیچی نمیتونستم بگم
کافی بود یچیز اضافه تر بگم تا منم مثل بقیه بکشه
بیچاره ایدا
بیچاره اون خواهرش
معلوم نیس چی کشیدن از دست این حیوون
شب شده بود
میترا و رضا بیرون رفته بودن
پاهام باز بود ولی دستام کاملا از پشت به صندلی بسته شده بود
خودمو انداختم زمین که حداقل با گوشی تخت میترا که شکستگی داشت دستامو باز کنم
باز کردم
با تلفن خونه اول به پلیس زنگ زدم و ادرس خونه رو دادم
بعدش سریع اماده شدم تا از خونه بیرون برم
تا خاستم برم صدای در اومد
یه ساطور از اشپزخونه برداشتم
پشت در وایسادم
رضا که اومد با ساطور به قفسه سینش ضربه زدم
با اون ضربه من مطمعن بودم مرگش حتمیه
برگشتم تا میترا رو بزنم که با ناخونش صورتم رو چنگ زد
با زانو هاش پرید روی شکمم
یه چاقوی قرمز رنگ رو از جیبش بیرون اورد و گفت
با همین ایدا رو تیکه تیکه کردم
حالا هم نوبت توعه
چاقو رو فرو کرد
نمیتونستم هیچ حرکتی کنم
چاقو رو دقیقا حس میکردم
از کنار کتفم داشت به گردنم نزدیک میشد
صدای جر خوردن گوشتم رو میشنیدم
چشمام سیاهی داشت میرفت
دیگه داشتم به ایدام نزدیک تر میشدم
چی از این بهتر که بخای عشقت رو ببینی
دنیا برام تاریک شد
فقط یک سری صدای محو میومد که
یه صدای شلیک اومد
بعد از اون صدای بیسیم پلیس میومد
افسر پلیس بالا سرم بود
گفت ۳ تاشونم فوت کردن
ولی در نهایت دراکولا کشته شد
اون دراکولا یعنی ...
ممنون که تا اخر داستان خوندی
این اخرین فصل از مجموعه طهران خاموش بود
در اخر یکسری پانوشته هست که بصورت نوشته ای کوتاه مینویسم
شاید همه ما با شنیدن کلمه دراکولا یاد موجود افسانه ای و خون خواری بی افتیم ولی اینجوری نیس
هرکدوم از ما توی زندگی میتونه یه دراکولا باشه
یه دراکولا حتما قرار نیس ادم بکشه
همین که ما احساساتمون رو بروز ندیم و اون هارو پنهان کنیم خودش یک نوع دراکولا بودنه
پس
اگر خودتو محدود کردی ازاد کن
اگر به کسی بدی کردی جبران کن
اونی رو که دوسش داری حستو بگو
و از همه چی مهم تر یه دراکولا نباش
موفق باشی
اینستاگرام من :xmental_official