دریا همون سینکظرفشوییه. گربه خطر جانی داره و شما زمانی آمادهای وارد جامعه شی که دندون نیشت افتاده باشه.
تقریبا چهار یا پنج ماه پیش بود، توی یکی از صبح های زمستونی درحالی که شب قبلش هم نخوابیده بودم، دو ساعتی پای دندون نیش نشستم و با هرسکانس اون به وجد اومدم. بعد از اون، تا روزها ذهنم مشغولش بود و من عاشق فیلمایی هستم که اینطور ذهنم رو درگیر میکنن. درست بعد از تموم شدن فیلم، چند پاراگرافی نقدش رو خوندم که به بهتر فهمیدنش کمکم کرد. اینجا قراره مثل یادداشتِ یک سال پیشم، نظر خودمو درموردش بنویسم و اراجیف دوست داشتنی ذهنمو خالی کنم.
دندان نیش از لانتیموس، یه فیلم اجتماعی و نمادینه. یک خانواده ی پنج نفره با پدر و مادری دیکتاتور رو نشون میده که با کشیدن حصاری دور تا دور خونه، برای همیشه فرزندانشون رو از ارتباط با دنیای بیرون منع میکنن. پدر و مادر میتونن نمادی از رهبران یه جامعه ی دیکتاتور باشن. اونها هرشب پسر و دو دخترشون رو روی میز مینشونن تا شعارهای خانواده رو تکرار کنن. پدر سوال میپرسه و بچه ها جواب میدن. جواب هایی که بهشون مشق شده. در آخر به بچه ها یاداوری میشه که شما زمانی آماده ی ورود به جامعه هستین که دندون نیشتون افتاده باشه. بعد، خانواده دور هم آهنگ la via en rose رو گوش میدن، درحالی که پدر متن آهنگ رو با جمله های "ما خانوادهمان را دوست داریم" برای بچه ها ترجمه میکنه. در آخر سه بچه با توهم اینکه پدربزرگشون این آهنگ رو برای اونها خونده کف میزنن. (سو سیک:) )
بخش دیگه ای از فیلم نشون میده چطور خانواده فقط به فکر رفع نیاز جنسی پسرشون هستن و حرفی از دختراشون زده نمیشه. این میتونه نماد تبعیض جنسیتی یک جامعه ی دیکتاتور باشه.
پدر و مادر سربلند، خوشحال از اینکه فرزندان صالحی رو تربیت کردن که طبق افکار مریض اونها زندگی میکنن، هیچ خبر نداشتن که دندون یکی از بچه ها درحال لق شدنه:). دختر بزرگتر با ارتباط کمی که با دنیای بیرون برقرار میکنه(از روی کنجکاوی و گفتنِ جمله ی "چرا که نه" همونطور که غریزه ی آدمه) به چهارچوب های کهنه ی ساخته شده در مغزش(درست مثل حصارهای دور حیاط) شک میکنه. و با رفتارهای سرکشانه و مخالف جریان آب، اون رو بروز میده. البته که تنبیه میشه اما آدم چطور میتونه چیزی که درونش اینقدر هیاهو میکنه رو سرجاش بنشونه؟
توی یکی از سکانسا، توی یه جشن خانوادگی پنج نفره، وقتی که دو تا دختر درحال رقص بودن، دختر بزرگتر با انجام حرکات عجیب و غیرمعمول در رقص، شور و شعف سرکشانه خودش رو دربرابر پدر و مادر دیکتاتور نشون میده. اون، سکانس دوم مورد علاقه ی من از فیلمه. طوری که تمام احساسات پنهانش رو، احساساتی که مجبور به خفه کردنش بود رو با رقص در برابر چشمای گرد شدهی خانواده نشون میده، بدون شک فوق العاده بوده.
و سکانس اول مورد علاقم وقتی هست که دختر بزرگتر، جلوی آینه، به دندون نیشش ضربه میزنه تا بیوفته. بعد با دهنی پر از خون و فکی پر از درد به آینه لبخند میزنه.
اینفیلم بدون شک فوق العاده س. گاهی حتی نمیتونم تعریفش کنم. نمیتونم تمام حسهایی که ازش میگیرم رو توصیف کنم. میتونم بگم چقدر عالیه و چقدر عاشقشم اما نمیتونم بگم چرا و چطور. یادمه وقتی برای مامانم تعریفش کردم میگفت: ما هم همینیم. توی دنیای بسته ای که توسط افراد مختلف مجبور شدیم طوری فکر کنیم که حتی نمیدونستیم درسته یا نه. که حتی نمیتونستیم شک کنیم آیا درسته یا نه؟