خنیاگر

سیگار های توی لیوان
لیوان های پر قهوه
سیگار بعدی روی لب هاش...
دنیایی که باهاش قهره
سیگار بعدی روی لب هاش...
چشم هایی که پر درده
تاریک بود مثل شب،تنها مثل گرگ
تا وقتی که اون زن قلبش رو برد

از آسمون سوم که افتاد رو زمین

نگاهش رو کج کرد سمت اون دوتا نگین

خنیاگر قصه ما

ناراحت و غمگین بود

این تبعید براش سنگین بود

تو دنیای خودش یه پری رنگین بود
آوازش،خوش و آهنگین بود
ولی حالا...

تازه متوجه اون نگاه کج شد

زیر گریه زد و ترسید
گریه ای که باعث رنج شد
مرد با دیدن گریه اش رنجید

مرد عاشق شد ولی خنیاگر نفهمید

سیگار بعدی روی لب هاش...

ولی خنیاگر نفهمید...

نفهمید...

مرد ذره ذره شکست و دیو شد

دلش پژمرده و پیر شد

با حرف های خنیاگر

از زندگیش سیر شد

مرد مرد.